Update Belana

Belana was de laatste van de vier verwilderde kittens die we begin zomer hadden gevangen in een havenloods. Van deze vier kittens, toen een week of 8 oud, konden we er nog twee socialiseren en herplaatsen. De andere twee bleven als wilde katjes bij Marya in het woonhuis achter.

Kater Beilo werd vrij snel al gecastreerd, gechipt en gevaccineerd maar poesje Belana had wat achterstand. We hebben haar daarom de tijd gegeven om in haar tempo op te groeien zonder ingrijpende ingrepen. Dat dit een goede beslissing leek, bleek al snel. Het poesje kreeg steeds meer vertrouwen in ons. Tam zal ze voorlopig niet worden, maar ze is wel heel geïnteresseerd in alles wat we doen. Is altijd in de buurt en voelt zich verder volkomen veilig en op haar gemak. Het is op die manier uitstekend te doen om een verwilderd katje als huiskat te hebben. Je moet alleen accepteren dat je daar als mens niets aan hebt. Maar als we zien hoe happy Belena is, en eigenlijk als normaal katje overkomt en gewoon door het huis rent, speelt met de andere katten, en languit op de bank ligt te slapen....dan is dat op dit moment het meest haalbare en wat ons betreft gewoon meer dan genoeg!

 Foto: Belana vlak na haar castratie

Cyperse katten

Wisten jullie dat Cypers het vaakst voorkomende patroon is bij katten? Het komt voor in verschillende kleuren, zoals rood, bruin en grijs. Het kan ook gecombineerd zijn zoals bij een lapjes- of schildpad kleur. Cypers bestaat niet in de kleur wit, alhoewel ze wel witte pootjes of een witte bef kunnen hebben.

Wat ze eigenlijk allemaal hebben is een M op hun voorhoofd, de ene duidelijker als de ander.

Portia, Diesel, Hilleke Harry en Rooie laten het zien!

 

Foto: Portia met grijze vacht

Foto: Diesel met witte bef en vlek op zijn neus

Foto: Hilly bijna koperkleurig

Foto: Harry ook met wit op zijn neus

 

Foto: Rooie, duidelijk is de M te zien

Afscheid van Zwaantje

Met al die nieuwkomers volgden natuurlijk ook vele ritjes richting dierenarts. Alle katten moeten natuurlijk goed ontwormd en ontvlooid worden, maar ook de nodige verplichte vaccinaties krijgen. En veel van deze zwervers hebben in geen jaren een medische check-up gehad dus controle van de gebitten zijn een pre. In het geval van de Bennebroekers viel dat laatste reuze mee. Maar bij wie het tegenviel was bij de wilde Haarlemse vondeling Hagrid, zwerver Zwaantje en onze eigen Popke die in een gastgezin verblijft.
Zij gingen deze week voor een gebitssanatie naar de dokter. Dat liep echter anders af dan we konden vermoeden!
Bij Hagrid viel het mee. Er zijn wat tanden getrokken en met het predikaat 'super wild' kregen we hem even later weer terug. Maar onze kleine zwerver Zwaantje was minder gelukkig. Vlak bij zijn aankomst in de opvang was al gebleken dat het gebit in zijn geheel getrokken moest worden. De seniorkater had echter hoge koorts en meerdere ontstekingen die we eerst onder controle moesten krijgen met kuurtjes antibiotica en pijnstilling. Ook is er toen een Aidstest gedaan. De uitslag daarvan is echter enige tijd onvindbaar geweest. Ondertussen knapte Zwaantje hier gedeeltelijk op. De koorts verdween, hij werd vrolijker en was blij met alle lekkere hapjes, warme mandjes en de talloze knuffels die hij kreeg. Zwaantje was een dankbare gast en een makkelijke patiënt. Wat een lief katje! Niets vermoedend en hoopvol brachten we hem dus naar de praktijk met de belofte hem smiddags na de gebitsextractie op te halen.
Maar al snel werden we gebeld met de mededeling dat de zwellingen en ontstekingen in zijn bek eigenlijk alleen maar erger waren geworden. En dat er waarschijnlijk 1 grote boosdoener was: Kattenaids. Zwaantje is daarop weer getest en de uitslag was duidelijk. Inderdaad was Zwaantje ook besmet met dit dodelijke virus. De tien jaar ongecastreerd op straat leven had zijn lot bezegeld. We konden niets anders dan Zwaan laten gaan.... het gebit was zo slecht dat totale extractie nodig was, maar deze grote ingreep zou nooit goed genezen door de Aids. Met alle pijnlijke gevolgen van dien. Maar de rotte elementen laten zitten is ook geen optie want ook dan zou hij dagelijks pijn lijden. 

 Foto: Ach Zwaantje, lieve kleine zwarte man. Goddank was je van straat, goddank was je nog even bij ons, goddank werd er die korte tijd intens van je gehouden. Maar godverdo..... wat is dit oneerlijk!!!

De Bennebroekjes

De afgelopen week zijn we druk bezig geweest met meerdere vangacties op diverse plekken, die we hopelijk de komende week kunnen afsluiten. We hadden natuurlijk het kattengezin uit Hillegom, maar ook in Bennebroek en Hoofddorp hebben we vangkooien staan. Op beide plekken hebben we het merendeel van de groepjes katten gevangen, op 1 na. En die laatste is altijd het meest lastig!

In Bennebroek gaat het om een kleine groep van vier zwerfkatten die bij een psychiatrisch centrum leven . Een mooie bosrijke omgeving waar de dieren werden bijgevoerd door bewoners en Els die daar als verpleegkundige werkte.
Els heeft ons in 2014 gevraagd de katten te vangen en laten castreren, zodat de groep niet groter zou worden. Dit is inderdaad gebeurd, en we kwamen er achter dat een aantal van deze katten vermist werd en een eigenaar had. Een kleine groep bleef over die werd teruggeplaatst op de vangplek. De dieren werden de daarop volgende jaren goed gemonitoord en bijgevoerd onder leiding van Els.

Maar Els ging verhuizen en kreeg een baan ver uit de buurt. En de patiënte die de katten hielp verzorgen, vertrok ook. De overgebleven katten werden niet meer regelmatig verzorgd terwijl zij inmiddels ook de 10+ hadden bereikt en deze zorg juist steeds harder nodig hadden! Op verzoek, en met behulp van Els, hebben we besloten de vier katten terug te vangen en in de opvang te houden. Veilig en beschermd. De eerste drie zijn inmiddels gearriveerd, nagekeken en gevaccineerd. Benazir, Benthe en Bennes hebben nog wat moeite met de aanpassing maar vinden veel steun bij elkaar. Nummer vier, de meest schuwe, laat zich nog niet vangen ondanks vele pogingen. De kou, de afstand, het helpt allemaal niet mee. Maar natuurlijk geven we niet op!!

Foto: Benthe links, de meest aaibare Bennes rechts en een klein stukje Benazir achter in het midden...

Update Dink

 DINK IS WEER THUIS BIJ ZIJN BAASJE!

Update Dink:
We schreven onlangs over deze kater uit de Dinkelstraat / Diezestraat die daar al jaren in de bosjes leefde. We wilden achterhalen of hij een eigenaar heeft. Er zijn vele reacties op binnen gekomen. Niet van een eigenaar, maar allemaal van buurtbewoners die de kater kende als zwerver. Omdat het duidelijk was dat het om een ongecastreerde kater ging, die overlast veroorzaakte, potentieel gevaar liep op ernstige ziektes maar ook duidelijk last had van een oorprobleem, hebben we hem gevangen. Dit ging overigens makkelijker dan gedacht: onze Marya kon hem letterlijk uit de bosjes plukken.

Inmiddels is Dink, zoals wij hem hebben genoemd, naar de dierenarts geweest. Is hij helemaal nagekeken en heeft hij alle nodige zorg gekregen. Hij is op Kattenaids getest, wat hij goddank niet blijkt te hebben. En inmiddels is hij gechipt, gevaccineerd en gecastreerd. We vermoeden dat hij, met de nodige extra aandacht, over enige tijd plaatsbaar is.

Ondertussen was er een buurtbewoner erg geïnteresseerd in het welzijn van Dink en kregen we van deze Theo geregeld de vraag hoe het met de kater ging. En of hij bij zijn 'aanlopertje' op bezoek mocht komen. Tijdens dit bezoekje hoorde we van Theo dat Dink elke dag bij hem langskwam, en dat hij speciaal voor de zwerver een hokje had neergezet. Voor als het regende. "Ja luister, ik hou helemaal niet van katten hoor" beweerde Theo herhaaldelijk terwijl uit alles bleek dat hij erg gesteld was op de cypers gestreepte kat. De meegenomen snoepjes werden uit zijn hand gegeten. "Dat is voor het eerst" glunderde een trotse Theo. "Zal hij me nog herkennen?". Nou dat denken wij wel hoor Theo!

Puntje bij paaltje gaat deze buurtbewoner goed nadenken over een eventuele adoptie nadat we alle voors- en tegens besproken hadden. Wat zou het leuk zijn als Dink terug kan naar zijn vertrouwde buurtje. Maar nu gecastreerd, en met een vast adres!!! Wordt vervolgt....

Foto: Dink, foto genomen door een buurtbewoner

LuLu heeft een nieuw baasje

Het is altijd dubbel als we onze katten kunnen herplaatsen: het loslaten van de controle, en het afscheid nemen van dieren waar we van zijn gaan houden, is lastig. Maar hoe fijn de katten het hier meestal hebben (een enkele kat blijft het moeilijk vinden in een opvang), een eigen baasje en meer aandacht is natuurlijk altijd nog beter. Dus in het belang van het dier proberen we wel altijd een goede match te vinden. Dit nemen we heel serieus en we kijken altijd heel goed welke behoefte de kat heeft, en wat een potentiële eigenaar verwacht.

Toen we begin januari kater LuLu opvingen, hadden we eigenlijk al gelijk een baasje voor hem in gedachte:
Ken je Nemo nog? De kat die rond Kerst doodziek werd en aan kanker blijkt te lijden? Hij was net geplaatst bij een vreselijk lieve dame die goed met ons meedacht toen bleek dat Nemo ongeneeslijk ziek was. Nemo kwam terug bij ons. Hij woont bij Marya in huis en maakt het naar omstandigheden redelijk goed.

Maar mevrouw Gerda bleef alleen achter, en zij leek ons een uitermate geschikt baasje voor de aanhankelijke LuLu. Gelukkig vond zij dat zelf ook en liep de eerste kennismaking direct al uit op een stevige knuffelpartij. LuLu mocht met haar mee en de eerste foto's zeggen meer dan genoeg. Goed zo LuLu, bedankt mevrouw Gerda!

 

Rooje uit Haarlem

 

Een weekje geleden werden we benaderd door een mevrouw uit Haarlem Noord waar al drie weken lang een rode kater rondliep. De eigenaresse was kort daarvoor verhuisd maar de kat was om onduidelijke redenen achtergebleven. Schuw, ongecastreerd....of wij iets konden betekenen?

Nog voor we een plan konden bedenken werden we kort daarop gebeld door de eigenaresse die melde dat ze haar kat graag terug wilde, maar dat hij zich niet liet pakken. Een andere buurvrouw die voor een asiel katten socialiseert, had al een vangkooi geplaatst maar de rode kater was hen elke keer te slim af. Ook de eigenaresse wilde graag van onze expertise gebruik maken.
Helaas is Haarlem Noord voor ons niet handig logistiek gezien, maar we zijn een kijkje gaan nemen in de hoop 'Rooje' tegen te komen en an passant even te kunnen vangen. Inderdaad zat de kater op het aangegeven adres maar liep hij van de ene straat de andere in, onder auto's en tussen struiken door. Daarbij ging ook deur voor deur open en hadden we binnen no time een hele optocht aan buurtbewoners. Allemaal kenden zij Rooje, en allemaal gaven ze hem te eten! Het vangen van Rooje zou een heel karwei worden, tenzij we iedereen konden overtuigen hem voorlopig even niet te voeren. En dat kost heel veel overtuigingskracht bij goedbedoelende buurtjes die Rooje allemaal zo zielig vinden.
De buurvrouw die al een vangkooi had geplaatst, hebben we een betere soort vangkooi geleend en gelukkig wilde zij de kooi in de gaten houden. Vandaag, na anderhalve dag, kregen we het telefoontje dat Rooje er in zat! Dankzij deze buurvrouw, maar ook dankzij de buurt die massaal stopte met het voeren toen dit nodig was!

We gaan nu in overleg met de eigenaresse. Want wat is nu wijsheid? Sowieso moet, naar onze mening, de 10 jarige ongecastreerde kater worden gecheckt op Fiv / FeLV. En daarna direct worden gecastreerd en gechipt! Maar de eigenaresse had problemen ivm de kosten. Maar ook is het de vraag of het wijs is om de kater te verhuizen naar een nieuw adres, daar de kans groot is dat hij zal terug lopen naar zijn oude vertrouwde buurtje waar hij bij meerdere buren te eten krijgt! Buren die aangaven de kater te willen adopteren.

Het zal een pittig gesprekje worden vandaag, want de kat ongecastreerd teruggeven is eigenlijk vragen om problemen. Als hij wel terugloopt krijgen we de steeds schuwer wordende kat nooit meer te pakken en heeft deze vangactie ook geen enkele zin gehad. Maar het blijft de keuze van een eigenaar, en helaas kunnen we niets afdwingen. Voor nu zijn we in ieder geval blij dat hij van straat is. Met dank aan de bewoners van de Slamatstraat en omgeving!

Foto: Dankzij een beter soort vangkooi en de hulp van buurtbewoners kon Rooje vandaag gevangen worden na drie weken tevergeefs proberen