Bouw opvang weer stuk verder ...

Het begint nu echt op te schieten en het eind lijkt in zicht. De broodnodige tweede opvangruimte is bijna af. Deze week is begonnen met de bouw van de eerste van twee sluizen. Die moeten voorkomen dat de opvangkatten tussen onze benen door kunnen ontsnappen. Deze eerste sluis staat er nu, en alleen aan de afwerking moet nog iets gedaan worden.

Daarna komt het net dat over het buitenterrein wordt gespannen, en wordt het tijd om de vloer te leggen in het binnenverblijf. De kennels, krappalen en manden staan al klaar om het geheel compleet te maken, zodat de opvangkatten hopelijk nog voor de winter het nieuwe verblijf in kunnen.

Want de huidige opvang is te koud, te klein, en voldoet niet aan onze eisen. Met name de oudjes hebben het in de winter extra moeilijk, en dan moeten we alle zeilen bijzetten om ze er goed door heen te krijgen. Het nieuwe warme tweede verblijf is dus hard nodig voor deze bejaarde groep en de zieke patiëntjes.Daarna wordt de 'oude' opvang aangepakt, om daar een grote en professionele quarantaine van te maken.

Sluisdeur houdt ongewenste gasten buiten, en onze wildjes binnen ...

Freek heeft een maand lang zijn vakantiedagen opgeofferd om voor onze kansloze opvangkatten een veilige leefomgeving te bouwen ....

Dag Suus ...

Vandaag is onverwacht overleden onze zeer geliefde Suus.
De oude poes is ruim een jaar geleden in onze opvang gekomen nadat ze was gedumpt en zwervend op straat was aangetroffen. Broodmager, haar mooie lange vacht in de klit, en geheel tandenloos. Het was duidelijk dat dit al een oud beestje was, en gezien haar toestand mocht ze gewoon lekker bij ons in huis wonen.

Ze is er nooit meer weggegaan, en van lieverlee kreeg Suus steeds meer privileges. Zo mocht zij als enigste van de katten op de salontafel zitten, en was ze ook de enigste die bovenop mij mocht liggen tijdens mijn middagtukjes. Omdat ze zo lief en zo rustig was. Van Suus had je geen centje last. Ze was dik tevreden als ze tegen je aan mocht kruipen. Dan hoorde je haar heel zacht spinnen, en durfde je niet meer op te staan, bang haar rust te verstoren.

Suus, onze prachtige Heilige birmaan ...

We vermoeden dat ze ooit een goed baasje heeft gehad, waarschijnlijk een ouder iemand. En dat die is overleden en Suus toen op straat is terecht gekomen. Geen leven voor een kat van minstens 17 jaar... Ze heeft het hier naar haar zin gehad, al had ze er soms moeite mee de ruimte en aandacht te moeten delen met andere katten. Maar de vele extraatjes maakten het schijnbaar goed en Suus was een dankbare huisgenote.

Een paar maanden geleden kreeg ze echter hartklachten en vanaf dat moment ook dagelijks een pilletje. Zelfs die nam ze zonder al te veel tegengas in. We wisten het; dit was het begin van het einde. Toch kwam haar overlijden vanochtend onverwacht. Ondanks dat ze sinds een dag of twee niet lekker was en zich wat zonderde. Maar dat mag, als je inmiddels ruim 18 jaar oud bent, of misschien zelfs ouder.... In de loop van de avond kreeg ze een aanval, maar ook die heeft ze eerder overleefd. Na een angstige nacht bleek in de ochtend dat het toch goed mis was en toen het duidelijk werd dat ze hier niet meer overheen zou komen hebben we de dierenarts gebeld; Suus was vreselijk benauwd en we wilden niet dat ze nog lang moest lijden.

Een half uur voor we bij de praktijk terecht konden is Suus gelukkig gewoon thuis, uit zichzelf, rustig ingeslapen. We missen haar bedaarde aanwezigheid, haar prachtige blauwe ogen en haar heerlijke wollige vacht waar je zo lekker je gezicht in kon verbergen. Maar het is goed zo....haar laatste jaar was er één vol liefde en warmte, en we zijn blij dat we toch nog zo'n poos voor haar mochten zorgen. Dag lieve, lieve oude Suus...

Marya met Suus in haar favoriete houding; half rechtop tegen je aangeleund

Het is moeilijk te hopen voor een zieke, 
van wie je weet, zij redt het niet
Je streelt haar haren, ziet haar ogen
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor het einde,
dat toch nog zo plotseling kwam
Omdat het niet alleen het leven, 
maar ook haar lijden overnam...

Vrijwilliger gezocht ...

Voor onze voerplek op de Orionweg in IJmuiden, zoeken we nog een vrijwilliger voor één dag in de week. Heb jij donderdags nog tijd over en lijkt het je leuk om een kleine, vaste groep zwerfkatten te voeren? Neem dan even contact met ons op. Voor voer wordt gezorgd.
Het voeren gebeurd meestal tussen 17 en 20 uur 's avonds. Het gaat dus maar om één plek waar je langs hoeft.

Deze voerplek is naast een flat en ligt dus in een druk bewoond gebied. Er staan hier een tweetal schuilhokken voor de zwervertjes, waar dagelijks eten in wordt gezet. De aanwezige voerbakken neem je mee en was je thuis af voor de volgende keer. Ook let je goed op of de aanwezige zwerfkatten er goed en gezond uitzien en of ze bijvoorbeeld niet gewond zijn. Bij problemen is er altijd een coördinator bereikbaar (Daniëlle of Marya).

Interesse? Mail naar kattenbabbels@yahoo.com of bel 06 20 50 48 75 (van 10 tot 16 uur)

Soms is het best zwaar, om in weer en wind er op uit te moeten. Maar zodra je die dankbare koppies weer ziet is al het leed geleden.... Marya voert twee zwervertjes wat extra's lekkers; een echt gebakken visje!

Even tussendoor ...

Ik wil jullie deze foto niet onthouden; gewoon omdat ie zo leuk is. Dit is een aantal van mijn 'eigen' zwervertjes. In mijn woonhuis bij de opvang leven de katten die dieetvoer krijgen en / of om andere redenen continu in de gaten gehouden moeten worden. Bezoekers verbazen zich altijd over de rust in huis en het feit dat deze groep zo gemoedelijk samenleeft. Dat blijkt ook duidelijk uit dit plaatje. Zou je er niet zo tussen gaan liggen?

Even voorstellen, van links naar rechts:

• Maybe, onze kleine zwarte troetelpoes ligt in Billy's mandje. Als schuw kitten doodziek op straat gevangen. En daarna hebben we ooit een half keukenblok moeten slopen omdat ze daar uit angst was gaan zitten
• Wit / Zwarte Billy. Deze oude kater is de patriarch van de groep en kwam als zwerfkitten bij ons en werd daarmee onze eerste opvangkat
• Daarachter ligt zwart / witte Robin; een macho die denkt dat hij de baas is en dat regelmatig demonstreert door overal tegen aan te piesen. En daardoor onplaatsbaar is. Wel heel lief, slim en als kitten van straat gehaald
• Zwarte Sonny, deze ex-zwerfkat heeft maanden achter een gordijn gewoond, ligt nu lekker voor het raam. Hij is knuffelbaar, maar wel wanneer het hem uitkomt. Een rustige kater die de rechterhand en opvolger van onze leider Billy is
• Bij Sonny liggen onze twee naaktkatten LouLou en Zara die altijd weer voor veel bekijks zorgen. Vreselijk lieve poezen maar met heel veel eisen op het gebied van hun verzorging.
• Als laatste zien we Mona, die vlak naast de gootsteen ligt. Als kitten gered van de dood; ze had zwaar niesziekte en verloor daardoor vrijwel alle zicht in beide ogen. Dat weerhoudt haar overigens nergens van. Sterker; zij is mijn eerste poes met ADHD en zorgt continu voor een hoop leven en kabaal. Haalt steeds kattenkwaad uit en is, in combinatie met haar handicap, daardoor een heus handenbindertje met een hoog 'prinses'gehalte (vind zij). Het woord 'nee' is haar immers niet bekend...

Mini up-date Dokkie

Lieve mensen,
We krijgen nog steeds zulke lieve reacties op het verhaal van Dokkie, de zwerfkat die zo gruwelijk was gegrepen door een hond. Het is onvoorstelbaar hoeveel mensen meeleven en een donatie(tje) hebben overgemaakt!
Op het moment heb ik zelf een flinke verkoudheid te pakken, en ben dus enigszins aan bed gekluisterd voor zover dat gaat, dus het wordt nu een mini up-date.

Maar het gaat fantastisch met Dokkie! Zijn wonden genezen goed en snel. Het is nauwelijks meer te zien hoe erg hij was toegetakeld, op de wond in zijn hals en bij zijn poten na. De kater zelf is nu van de antibiotica af, en sinds vandaag krijgt hij ook geen pijnstilling meer. Hij mag nu af en toe zijn kennel uit om even de poten te strekken, en dan loopt hij direct de tuin in. Hij maalt niet om de andere katten, en gister ging hij zelfs doodleuk in de mand naast een hoogst verbaasde Keizer liggen, toen buiten de storm te keer ging. Dokkie is een vrolijke, jonge kater en gedraagt zich ook zo; hij past zich zeer gemakkelijk aan.

Misschien door het intensieve lichamelijke contact, is hij inmiddels ook weer aan mensen gewend en ik wordt geregeld getrakteerd op een koppie van Dokkie. Alleen met eten moeten de verzorgers nog oppassen; hij valt daar letterlijk op aan en heeft geen oog voor eventuele vingers. Zeker het geven van een snoepje is in zijn geval een riskante onderneming, en al meerdere malen zaten mijn topjes in zijn bek (auw).

Als dit zich zo doorzet, is Dokkie sneller dan verwacht klaar voor de volgende stap in zijn herstelproces; adoptie door een lief baasje!

Nieuwe foto's van Dokkie volgen snel ...

Keizer is één van de permanente bewoners in onze opvang nadat we hem als onplaatsbaar uit een asiel hebben gehaald. Binnen twee weken lag deze muiter als een baby op schoot en werd hij één van de favorieten van de vrijwilligers. Hij is een stabiele en constante factor en dat hebben we nodig in een opvang waar soms wekelijks het aantal katten veranderd. Keizer laat zich niet gek maken en toont zich vaak als voorbeeld voor de nieuwkomers, zo ook voor Dokkie.

Hoe het nu met Dokkie gaat ...

Nog steeds krijgen we veel reacties en de vraag hoe het nu met Dokkie gaat; de zwerfkat die op gruwelijke wijze was aangevallen door een hond en dat ternauwernood heeft overleefd. We zijn blij te kunnen melden dat het goed gaat met de zwart / witte kater.

Hij krijgt Viyo, Recovery-natvoer, AD-voer, alles waar wat extra's inzit om goed te herstellen. Hij wordt ook steeds liever. Ik moet de grote wond in zijn hals om de twee uur schoonmaken, en zalven; hij laat het allemaal toe. En da's best pittig want zijn hele lijfje doet zichtbaar zeer. Ik kan hem bijna nergens oppakken of vasthouden, want naast de vele wonden heeft hij ook diverse kneuzingen. Toch mag ik vrijwel alles doen. Alsof hij begrijpt dat ik hem help...maar mijn hart huilt als ik hem onbedoeld op een verkeerde plek aanraak en ik hem in elkaar zie krimpen van de pijn. 


Hij heeft nog een lange weg te gaan met intensieve verzorging. Hij krijgt nog steeds antibiotica en pijnstilling. Maar het lijkt er op dat hij er met rust, liefde en goede zorg uiteindelijk helemaal bovenop zal komen...

Dokkie heeft nog een lange (en pijnlijke) weg te gaan voor hij helemaal genezen is, maar de vooruitzichten zijn positief!

 

Terug na zes jaar vermissing ...

De wonderen zijn werkelijk de wereld niet uit. Kleine staaltjes daarvan komen we geregeld tegen in ons werk. Maar onderstaand verhaal slaat toch wel alles en overtreft onze stoutste verwachtingen;

Het is 2008 als ons vanuit een asiel in Noord-Holland een noodkreet bereikt; een grote groep verwilderde zwerfkatten moet terstond weg van hun schuilplaats, een leegstaand restaurant wat gesloopt gaat worden. De onplaatsbare katten zijn niet op hun plek in een asiel, dus wordt met spoed gezocht naar een veilige buitenplaats met toezicht en verzorging. En die liggen niet voor het oprapen. Het is vreselijk moeilijk om dergelijke veilige buitenplaatsen te vinden waar wilde katten (gecastreerd) kunnen leven zonder verjaagd te worden. Boerderijen hebben vaak zelf al te veel katten en ook maneges zijn meestal ruimschoots voorzien van muizenvangers. Als blijkt dat het dan ook nog om een groep van 16 katten gaat, heb je een soort van probleem...

Op dat moment was er echter nog ruimte in de haven, en konden deze katten gelukkig in IJmuiden terecht in plaats van te worden geëuthanaseerd. We hebben de grote groep in kleinere gesplitst en de nieuwkomers voorzichtig geïntroduceerd bij onze 'eigen' zwervers. Dat dit goed ging blijkt wel uit het feit dat de meeste van deze katten nog steeds daar wonen waar wij ze toen hebben uitgezet, en we hen nog vrijwel dagelijks zien tijdens onze voerrondes. Door de regelmatige aandacht zijn in de loop der jaren een aantal zwervertjes zo lief en handzaam geworden dat we ze konden terugvangen en alsnog succesvol konden plaatsen bij heuse baasjes!

Bijou, 2008, op het plekje buiten wat we voor haar hadden uitgezocht. Na enige maanden bleek de verwilderde Bijou een schatje te zijn die een echt thuis verdiende;

Bijou bij haar nieuwe bazinnetje in 2009!

Het uitzetten van zwerfkatten in de haven is tegenwoordig echter meer uitzondering dan regel. Met de toenemende bouw- en sloopactiviteiten wordt het leefgebied van de zwervertjes steeds kleiner en gevaarlijker. De komst van een echte opvang in het havengebied wordt daarmee steeds dringerder, want in onze huidige noodopvang is de opnamecapaciteit gewoon te klein. Maar de vraag naar permanente opvangplaatsen voor kansloze katten en verwilderde zwerfkatten steeds groter...

Tussen de 16 verwilderde nieuwkomers zaten ook twee prachtige poezen; de jonge Hadassa en haar moeder Lap. Zij zijn samen uitgezet bij de grootste groep van onze zwervers, in de buurt van de Vuurtoren. We hebben Hadassa sindsdien nog één maal gezien, daarna nooit meer. In tegenstelling tot haar moeder Lap, die iedere dag trouw op haar maaltje wacht en helemaal geaccepteerd is door onze veteranen buiten; Melanie, Katai, Briss en Bas, Drietje, Zusje en de anderen. 

Kleine Hadassa schuilt hier achter haar mama Lap, deze foto werd genomen vlak na aankomst in IJmuiden in 2008

En ondanks goed zoeken en opletten werd er van Hadassa nooit meer iets vernomen. Tot vorige maand.... Na ruim zes jaar zagen we haar ineens weer exact op dezelfde plek waar we haar ooit hadden uitgezet. Bij de Vuurtoren. Bij moeder Lap. Alsof ze nooit is weggeweest....

Haar uiterlijk toonde echter een ander verhaal; zelfs op afstand zagen we dat ze erg vermagerd was en dat ze verwondingen had. De dagen daarop hebben we de vangkooi gezet en gelukkig konden we haar vrij snel vangen. In de opvang aangekomen bleek dat ze inderdaad broodmager was, koorts had en een aantal bijtwonden op haar rechterflank had, het zichtbare resultaat van een vechtpartij met een andere kat. Het gevolg; een pussig abces wat mogelijk de oorzaak is van haar slechte lichamelijke conditie.

Herfst 2014: Drie kleine tandafdrukken, waarvan de onderste was ontstoken en voor een pijnlijk abces zorgde. Dergelijke abcessen komen vaak voor bij (zwerf)katten en zijn bijna altijd het gevolg van vechtpartijtjes met soortgenootjes. Zonder medische hulp kunnen abcessen echter levensbedreigend zijn! Meestal komen ze voor bij wangen, oren en bips.

Inmiddels is ze flink opgeknapt en met veel spoelen en antibiotica kon het abces genezen. Ze heeft echter een flink jasje uitgedaan en heeft lange tijd nodig voor verder herstel. In de opvang laat ze zich van haar beste kant zien en blijkt dat ze een knuffel weet te waarderen. De vraag rijst wat we verder met Hadassa moeten doen? Terugzetten bij haar moeder bij de Vuurtoren? In de overvolle opvang houden en misschien zelfs later herplaatsen?

Het vervelende is dat we gewoon niet weten waar ze die zes jaar is geweest! We hadden haar notabene al in ons 'vermisten' boek gezet! Heeft ze al die tijd gewoon op dezelfde plek bij de Vuurtoren gezeten? Maar hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat we haar nooit  hebben gezien? Daar zitten zelfs veel schuwere zwervertjes die we weliswaar niet dagelijks, maar in ieder geval met enige regelmaat tegenkomen. Of is Hadassa aan de wandel gegaan en na vele omzwervingen uiteindelijk teruggekeerd op de plek die misschien nog in haar geheugen gegrift stond, bij haar moeder? Heeft haar zwakke gezondheid hier iets mee te maken? Een hoop vragen en we zullen het wel nooit weten... 
Al zijn we wel heel blij dat één van onze verloren 'schapen' weer veilig terug is!

Hadassa, nu in onze noodopvang. Nog net op tijd gevonden. De medische hulp was broodnodig! Waar heeft ze in hemelsnaam zes jaar gezeten?! Kon ze toch maar praten ....