Eindstand kerstactie

De 50 % actie met Kerst was wederom een gigantisch succes! Zoveel mensen hebben kleine en grote donaties gedaan en de totale stand kwam uiteindelijk op iets meer dan 6000 euro! Een enorm bedrag voor ons.
We willen toch kort uitleggen waar dit geld vooral naar toe gaat: verzekering van onze ambulance, huur opslag voor een half jaar, huur volkstuin, nutsvoorzieningen opvang, aankoop stofzuigerzakken, filters, slangen en benodigdheden, voor paar maanden kattenbakzakken, paar maanden dierenartskosten, kosten website, kosten nieuwsbrief printen en versturen, kerstpakketjes en aardigheidjes verjaardagen vrijwilligers, keurmerk, aankoop allerlei benodigdheden / onderhoud opvang (kennel kast, verf, bouwmaterialen, beplanting etc,), dieetvoeders, grit, accountants kosten, kantoorbenodigdheden en ga zo nog maar even door. Logische en misschien minder logische zaken. Iedereen snapt dat we voer en grit nodig hebben, maar weinig mensen denken aan stofzuigerzakken, een nieuwe computermonitor of het drukken van foto's voor de afstand adopties. En alles bij elkaar loopt dat aardig op!
We houden zeker niet voldoende over om onze droom te verwezenlijken: een goede waterleiding en afwatering van de vloer in het oude verblijf. Dachten we.... Tot we onlangs een gulle gift kregen die we speciaal hiervoor even hebben geparkeerd op onze spaarrekening! Alle vaste lasten zijn voorlopig weer betaald, de voorraden aangevuld en wie weet hebben we straks dus ook een werkbare vloer in het oude buitenverblijf en stromend water in ons meest nieuwe, 2de verblijf!

Alle donateurs ontzettend bedankt! We kunnen zonder jullie simpelweg niet bestaan. Niet zorgen voor die tientallen kansloze katten die onze hulp juist zo nodig hebben! Het is zo'n geruststelling dat we weer even voort kunnen. Dat we hebben bewezen dat we al bijna vijftien jaar een gezonde organisatie hebben, en onze toekomst steeds stabieler en daadkrachtiger wordt. Dat kunnen we slechts bereiken en bekrachtigen door zelf keihard te werken en vooral ook door de geweldige hulp van jullie. Bedankt!!!!

Het totale bedrag wat op onze rekening is gestort, inclusief de 50%, was iets meer dan 6000 euro! Op de foto is het al wat minder omdat we de rekening van Mau moesten voorschieten / betalen. Ook was er nog een andere grote gift binnengekomen, maar helaas te laat en die telt niet mee met de Kerstactie. Deze gulle gift hebben we op onze spaarrekening gezet om speciale projecten mee te kunnen bekostigen. Elly; onze dank daarvoor!!!!

Afscheid van Mau

Gister kregen we zoals beloofd de uitslag van Mau's bloedonderzoek. Die liet geen ruimte voor twijfels meer open: Mau heeft HCM. Simpel gezegd: vergrote hartspier. Een erfelijke aandoening die inderdaad klachten als vocht vasthouden en benauwdheid geeft. Een dodelijke aandoening ook, vandaar dat raskatten waarmee gefokt wordt, ook immer op HCM gecontroleerd moeten worden. In de ochtend zijn we nog op de praktijk geweest en rustte onze laatste hoop op een injectie vochtafdrijvers. Als die zou aanslaan, zou ze aanzienlijk meer lucht krijgen en maakte ze nog een kans. Welliswaar met levenslange medicatie, maar we hadden er alles voor gegeven om Mau weer met haar baasje te kunnen herenigen over een paar weekjes. Helaas was in de middag duidelijk dat de vochtafdrijvers te weinig resultaat gaven. Mau was nog steeds erg benauwd, wilde nog steeds niet eten en had het zwaar.

Ondertussen hadden we ruggespraak gehouden met haar even zieke eigenaar en besloten dat het niet eerlijk was om Mau dit langer te moeten laten doorstaan. In aanwezigheid van Freek, die de poes al jaren kent, is Mau rustig ingeslapen. En natuurlijk vloeien er tranen en staan we even te vloeken. Maar achteraf, bij de eigenaar op bezoek, komen er ook weer wat glimlachjes als we de verhalen horen over deze eigengereide poes. Maar ook volgde er inzicht bij de eigenaar, die nu ook begrijpt waarom Mau vaker slechte periodes had van niet willen eten, afvallen en zich weinig willen inspannen. Waarschijnlijk heeft Mau al langere tijd last van deze hartaandoening gehad, maar net iedere keer niet ernstig genoeg om doodziek te worden. Mogelijk heeft de stress dat ze haar baasje ineens moest missen, nu net wel voor meer klachten gezorgd. Wie zal het zeggen. Feit blijft dat HCM ongeneeslijk is en er geen adequate behandeling mogelijk.

Gelukkig zat ze nu bij ons, warm en veilig, en niet buiten op straat of in het koude lege huis zonder voldoende toezicht. Dan had de lijdensweg wel heel erg pijnlijk kunnen worden... We gaan Mau missen, niet alleen hier, maar ook als de buurtpoes in haar woonwijk!

Zowel de dierenartsen als de assistentes hebben er alles aan gedaan om Mau te redden en het haar zo comfortabel mogelijk te maken...

Mau woont in dezelfde straat als onze Freek en de twee kenden elkaar al jaren. Helaas kon Mau's baasje geen afscheid nemen maar was Freek er als vertrouwd gezicht wel bij...

Update Koe

Zoals jullie hebben kunnen lezen was onze Koe vorige week ook bij de dierenarts. Daar is Spondylose geconstateerd: een verstijving aan de ruggengraat wat zeer pijnlijk is. Koetje sprong ook nergens meer op en zelfs het optillen om te knuffelen deed hem pijn.

Nu Koe pijnstillers krijgt zien we de oude blije Koetje weer te zien. We zien duidelijk een meer ontspannen koppie. Ondertussen weten we dat het gegrom aan het einde van de knuffelsessies niet te maken had met pijn, maar niet willen stoppen met knuffelen :) Ook dit heeft Koe nu weer geaccepteerd en geniet volop van optillen, op schoot en knuffelen. We zien hem nog niet veel springen of klimmen, dus er worden nog lekkere warme bedjes voor hem op de grond gemaakt waar hij volop van geniet.

Optillen en knuffelen kan weer en daar geniet Koe volop van.

Koe heeft een lekker warm bedje op de grond.

Update Mau

Nadat we gister aanwezig waren op de waardige en mooie uitvaart van de moeder van één van onze vrijwilligers (in een klein team als het onze gaan de banden al gauw verder dan het zorgen voor de katten: we zorgen ook voor elkaar 😃) zijn we direct doorgereden naar de dierenarts met logee Mau. Na het vorige bezoek afgelopen zaterdag, ging het niet beter met de 14-jarige cyper. Ze kreeg het steeds benauwder, en omdat ze uit zichzelf niet at, moest ze dwangvoeding krijgen. Nu is dat nooit prettig om bij een kat te doen, maar in dit geval werd het een marteling. Zowel voor Mau als voor de verzorgers. Mau kreeg het tijdens het dwangvoeren nog benauwder en dan voel je je als verzorger machteloos. Je wilt helpen maar ziet een dier daardoor meer lijden. Dit kon niet langer zo. Maar omdat het niet onze kat is mogen wij, en de dierenarts, niet zomaar voor euthanasie kiezen. Daarvoor moet toestemming van de eigenaar zijn en die is lastig bereikbaar door zijn eigen ziekzijn. Dus halen we alles uit de kast om te achterhalen wat er loos is met Mau. En gaan we verder dan we met onze eigen katten zouden gaan. Eigenlijk tegen beter weten in, want dat dit niet alleen om Niesziekte gaat, is voor ons nu wel duidelijk.

Gister zijn er röntgenfoto's gemaakt en daarin zijn afwijkingen aan hart / longen te zien. Om uitzaaiing uit te sluiten is bloed afgenomen voor speciaal onderzoek. De uitslag volgt vanochtend, maar de prognose is sowieso slecht. Mau had het zo benauwd dat het noodzakelijk was om op de praktijk te overnachten in een zuurstoftent. En wat is het dubbel om haar daar alleen achter te laten! Je wilt haar koesteren en verzorgen maar weet dat je dat niet voldoende thuis kunt. Dat dit noodzakelijk is wil ze nog een kans maken. Maar het doet pijn haar achter te laten met het risico dat je haar niet levend terug ziet. Aan de andere kant is het ook wel even prettig om een nacht een beetje te kunnen ontspannen, misschien zelfs slapen (zou het?). Er niet om de haverklap uit te hoeven voor infusen, medicatie of voeding. Want na een kleine week breekt dat toch ook een beetje op. En het geeft ons nog even de tijd om te overleggen met de eigenaar, en ook deze voor te bereiden op alles wat morgen kan gebeuren.... Wordt vervolgd

Vrijwilliger Shelly had maandag nog een heerlijk knuffel momentje toen Mau uit zichzelf bij haar op schoot kroop.

Maumau

Je hoopt dat het je niet overkomt als opvang; een logee-poes die zeer ernstig ziek wordt en waarvan het afwachten is of ze het gaat overleven. Poes Mau is het maatje van een donateur / kennis van ons. Toen deze zelf ziek werd en tijdelijk naar een verpleeghuis moest, was het de bedoeling dat zijn Mau gewoon thuis zou blijven waar de buurvrouw een oogje in het zeil zou houden. Meestal een uitstekende oplossing, katten blijven het liefst in een vertrouwde omgeving, maar voor langere tijd minder geschikt. Mau mistte haar baasje vreselijk en liep alleen nog maar buiten te zoeken en te schreeuwen. Nachten lang... We besloten dat dit geen oplossing was, wie weet zou een buurtgenoot, die Mau niet kent, de kat die voor overlast zorgde, laten ophalen. Mau is niet gechipt, dus dan zou ze ineens verdwenen zijn. Ook andere situaties konden we ons indenken; in zes weken kan veel gebeuren. Ze kwam dus bij ons in de opvang. Ook hier mistte ze haar baas duidelijk maar kreeg ze in ieder geval genoeg aandacht en liefde en veroorzaakte ze geen overlast. Maar Mau is bijzonder stressgevoelig en heeft al een heel verleden waarin ze periodes slecht at. Ook nu heeft ze dagen geweigerd te eten. Wat waren we blij toen ze uiteindelijk toch haar knabbels op at! Helaas was de blijdschap van korte duur. Mau kreeg niesziekte en niet zo zuinig ook. Binnen no-time was er slechts een hoopje ellende over. De afgelopen dagen zijn we non-stop in de weer met infusen, antibiotica, dwangvoer en neusdruppels. Het resultaat gaat op en af. Het ene moment lijkt ze op te knappen, het andere moment waken we de hele nacht bij haar omdat het lijkt dat ze het niet gaat redden. Uiteraard zijn we langs de dierenarts geweest, die verder weinig afwijkende dingen kon ontdekken. Ondanks dat we bang zijn dat er toch meer loos is met Mau, kunnen we momenteel niet meer doen dan waar we mee bezig zijn en heel hard duimen dat ze het zelf niet opgeeft. De enige geruststelling die we hebben, is dat haar dit buiten ook had kunnen gebeuren, zeker met die kou, en dan was ze echt kansloos geweest. Toch voelen we ons dubbel verantwoordelijk want we willen haar uiteraard veilig en gezond naar huis brengen!!

De 14 jarige Mau zit in de geïmproviseerde ziekenboeg in het woonhuis. Ondanks dat we quarantaine mogelijkheden in de opvang hebben, houden we de meest zieke katten liever binnenshuis waar 24/7 toezicht en gezelschap is. En dat hebben onze patiëntjes nu het meest nodig...

Kleine up-date Missy

De warmte, infusen en medicatie doen Missy goed. In razend tempo is ze weer opgeknapt en eet ze ook weer uit zichzelf! We houden haar voor de zekerheid nog even binnen, in de ziekenboeg, maar binnenkort mag ze weer terug naar haar eigen, rustige Mansion!

Update Manon

We houden het herstel van onze Manon nauwlettend in de gaten en we proberen haar met deze katten-ballon en een kaartje met 'haar' Danosta erop een hart onder de riem te steken. Het zal immers nog wel een poos duren voor ze het ziekenhuis uit mag, dus zoals ze zelf zegt " Is ze blij dat ze toch nog een kat bij zich heeft zo". Blijkbaar waren we niet de enige die deze ballon voor Manon hebben uitgekozen.