Verrassend nieuws ... ...

Het is exact een jaar geleden dat onze geliefde zwerver Milo door een hond werd doodgebeten op de plek waar hij zich zo veilig waande. Sinds die dag veranderde er veel op de voerplek bij de Orionweg. We hadden al plannen om de zwervers die hier leefden, te verhuizen. De flat bij de voerplek stond op de nominatie om te worden gesloopt en dat moment wilden wij niet afwachten. Het zou immers vrijwel onmogelijk worden om de verwilderde katten dan nog in de vangkooien te krijgen. Het zou sowieso al een hele operatie worden om deze groep zwervers te vangen. Schuw en wild als ze waren...

De vreselijke dood van Milo bracht alles in een stroomversnelling. Geen dag wilden we de zwerfkatten daar langer blootstellen aan het gevaar dat nog dagelijks in hun nabijheid verkeerde. Dus heeft met name verzorgster Daniëlle alles op alles gezet om haar kattige vriendjes in veiligheid te brengen. Overuren heeft ze gemaakt en ze rustte niet voor ze de hele groep veilig in de opvang had zitten.

Milo op zijn geliefde huis op de voerplek bij de Orionweg...

Maar helaas is onze opvang niet berekend op de komst van 6 extra permanente bewoners. We zaten op dat moment al overvol. De wildste van het stel, Snuit, is daarom uitgezet in de haven. Waar ze in vrijheid verder kan leven, met de garantie van een dagelijkse maaltijd in de buurt. Drie anderen kregen wél een plekje in de opvang, waar ze het tot de dag van vandaag steeds meer naar hun zin hebben: Blondy is een superwilde kat en moest zelfs op een speciale manier gevangen worden. Eigenlijk zou het voor haar ook het best zijn om gewoon buiten te kunnen leven, ware het niet dat zij ernstig last heeft van chronische niesziekte en geregeld medicatie moet krijgen. Buiten zou ze het geen winter overleven...

Blondy trapte niet meer in de vangkooi en werd ouderwets met de wasmand gevangen. Een gevaarlijk klusje dat door Daantje uitstekend werd uitgevoerd. Daarna volgt het overzetten in een normale kooi. De meer ervaren Marya nam dit gedeelte voor haar rekening want superbitch Blondy werkt bij voorkeur niet mee....

Haar metgezel en evenbeeld Oda mag haar hier gezelschap houden. Oda is niet zo zeer verwilderd maar wel erg angstig. Zij zou zich slechts met moeite kunnen aanpassen aan een nieuwe leefomgeving buiten. De stress zou haar waarschijnlijk snel de das om doen... Oda is de enigste van dit stel waarvan we de kleine hoop hebben dat ze misschien te socialiseren is. Al zal dat traject nog maanden kunnen duren.

Ricardo is de enigste kater uit de groep en ook hij is verzekerd van zijn plekje bij ons. Ricardo was het maatje van Milo en hij is getuige geweest van de gruwelijke moordpartij op zijn vriend. Duidelijk getraumatiseerd kon er geen sprake van zijn dat hij wederom werd uitgezet. Rust en veiligheid waren voor de cyperse zwerver van levensbelang. En zelfs onder deze voorwaarden heeft het maanden geduurd voor hij de eerste schreden in ons buitenverblijf durfde te zetten... Inmiddels maakt hij grote stappen voorwaarts en konden we hem onlangs voor het eerst op de foto krijgen! 

Ricardo met het zo bekende oormerk; teken dat dit gaat om een gecastreerde zwerfkat ....

Toen bleven er nog twee dames over: de onafscheidelijke Cosmo en Emi. Beiden verwilderd en onplaatsbaar. Beiden ook niet op hun gemak tussen de andere katten in onze kleine opvang. Voor hen moest een andere oplossing gevonden worden. Uitzetten in de haven was voor de stoere Cosmo misschien nog een optie maar voor de angstige Emi zeker niet. En dit koppel moest vooral samen blijven. Na enig overleg bood het Kerbert Dierentehuis hen onderdak. Voor voorlopig een uitstekend alternatief!

Eenmaal daar heeft één van de vrijwilligers ons duo intensief begeleid. Hij heeft uren met de dames doorgebracht en heeft heel wat barrières kunnen doorbreken bij deze verwilderde katten die nog nooit echt met mensen interactief waren geweest. De angst is wellicht nog niet helemaal weg maar alle aandacht heeft er wel voor gezorgd dat Emi en Cosmo door hebben dat ze van mensen eten kunnen verwachten, en warmte. En nu, precies een jaar na dato, krijgen ook zij een echt thuis!

Vanochtend kregen we een telefoontje van het asiel dat Cosmo en Emi gaan verhuizen naar een prachtig strandpaviljoen, vlakbij de duinen die ze zo goed kennen. Ook daar gaan ze met beleid opgevangen worden. Eerst binnen wennen, en later mogen ze naar buiten. Het kan niet beter! En mocht het verkeerd gaan omdat de dames hun vrijheid verkiezen, dan is de kans groot dat we hen tegen gaan komen op hun oude stekkie op de Orionweg.

We willen de vrijwilligers van het Kerbert Dierentehuis danken voor het harde werken en de goede zorgen! We weten dat het niet altijd makkelijk is geweest met dit tweetal. Ook de nieuwe baasjes van Emi en Cosmo verdienen een pluim; het is al moeilijk om één onplaatsbare kat een goed thuis te geven, laat staan twéé! Hulde!!

Het vaste team van het Kerbert Dierentehuis dat Emi en Cosmo zo onbaatzuchtig een tweede kans bood!

 

 

     Foto: Rodi.nl

Wie zijn billen brand ...

Een ongeluk komt nooit alleen, dus natuurlijk had ik weer wat raars deze week. Okay, het zijn niet mijn billen maar mijn hand die verbrand is. Chemisch verbrand dan. Wist niet dat dit mogelijk was, maar ben daar nu op ongelukkige wijze achter gekomen. Mijn rechterhand zit vol bultjes, kleine wondjes en rode plekken. Auw!

Het jeukt als een gek (afblijven!), en mijn vingers zijn opgezwollen. Auw. Uiteindelijk toch maar medische hulp gezocht en mag nu paar keer per dag zalven. Auw.... Het maakt mijn werk niet makkelijker, maar ineens blijk ik goed te zijn in improviseren. Het valt me ook op hoe vaak ik mijn handen op een dag stoot, auw, wat ik normaal eigenlijk niet eens merk.
Goed, ik ben nu dus wat gehandicapt, en sommige dingen gaan nu even niet. Zoals een brief schrijven of de katten wassen / kammen. Had ik al gezegd dat het pijn deed?

Maar bij deze dus een waarschuwing; pas op met chemische middelen en / of desinfecterende middelen. Uiteraard nooit mixen, maar doe vooral ook handschoenen aan!

Beetje moeilijk zichtbaar maar mijn hand leek wel die van een buitenaards wezen...

Up-date oproep & Specseavers

Vrijwilligster Lenneke, de drijvende kracht achter de Specseavers-actie. Ook zorgt zij, samen met onze Daniëlle, voor de verhalen en foto's op Facebook...

Na onze noodkreet op dit blog betreffende onze financiële situatie zijn we overspoeld met lieve reacties en steunbetuigingen. Dat voelt dan aan als een warm bad en geeft ons de moed om vooral dóór te gaan! Ook zijn er een flink aantal donaties gedaan. Veel kleintjes, en een paar grotere. Alles bij elkaar voldoende om de eerste rekening van de dierenarts te betalen (van januari 2016!) en om de nieuwe boekhouder voor haar fantastische werk te betalen. Waardoor we verzekerd zijn van haar hulp, ook in 2017!

Natuurlijk zijn we er nog lang niet, maar 15 december aanstaande begint ook de 50% Kerstactie, waarover later meer. Daarnaast is er nu zelfs kans dat we de Specseaver-verkiezing gaan winnen. We staan al op de 2de plaats! Terwijl we begonnen op plek 9.... We hebben nog maar een week om te zorgen dat we nummer 1 worden, dus vergeet vooral niet te stemmen de komende dagen. Want als we die felbegeerde Eerste Plaats halen, dan krijgen we in 2017 een percentage van de verkochte brillen van Specseavers Beverwijk. En dát steuntje in de rug hebben we nu net nodig....

Lieve mensen, alvast dank. Voor jullie steun, trouwe hulp en voor de heerlijke pakketjes die nu en dan voor de deur staan....

Opvangkatten genieten van extra snoepjes. Gedoneerd door anonieme gulle gever ...

Dringende waarschuwing

Voor degene die de chip van hun huisdier bij Backhome en / of Stichting Chip hebben geregistreerd. Sinds kort zijn er na een fusie van deze twee data-banken een heleboel gegevens verloren gegaan. Daar kwamen we bij toeval achter nadat onze Lenneke bezig was met een routine-controle van onze eigen chipgegevens. 
Ineens waren een flink aantal katten niet meer geregistreerd, of met totaal verkeerde gegevens. Dus; check geregeld of jouw dier nog goed staat aangemeld! Dit kan gratis en heel makkelijk via www.chipnummer.nl

Na lange stilte... jullie aandacht gevraagd svp

Lieve lezers

We hebben een lange stilte gehad op dit blog. Ondanks de vele verzoeken om nieuwe verhalen en foto's. We konden het niet opbrengen. Gelukkig hebben Daniëlle en onze nieuwste vrijwilliger Lenneke onze Facebookpagina's wel geregeld rijk gevuld met allerlei nieuws. Maar op het blog moesten we tijdelijk afhaken.

Er is in de afgelopen manden ontzettend veel gebeurd. Niet alleen binnen onze stichting maar ook op privé-gebied. Dit heeft zoveel energie en tijd gevraagd dat we simpelweg geen puf meer over hadden voor het blog. Want de verzorging van onze opvangkatten, de zwervertjes en alle administratie ging natuurlijk wel gewoon door. Daarnaast waren we ook nog in staat om spoedklussen op te pakken en hebben we zodoende een aantal gewonde zwervertjes kunnen vangen en daarmee hun leven kunnen redden en zijn een paar vermiste huiskatten mede door onze inspanningen weer gezond en veilig thuis....

Kater Sem heeft jaren buiten gezworven, maar heeft nu weer een geweldig thuis! Hier zit hij te luieren in onze opvang, wachtend op wat komen gaat...

Ook senior Teddy is door ons van straat gehaald. Hij leefde als zwerfkat in de haven. Nu als huiskat bij een ouder echtpaar in Beverwijk. Heeft het vreselijk naar zijn zin...

Dipsy verdween vanuit de stal waar ze als verwilderde kat woonde. Na een jaar omzwervingen (van Driehuis naar Zeewijk IJmuiden) werd zij opgemerkt door een buurtbewoonster die ons belde, omdat ze terecht zag dat deze poes een oormerk had. En dus een zwerfkat van ons moest zijn! Dipsy woont nu veilig in onze opvang.

Helaas mocht onze hulp niet baten voor te veel van onze eigen opvangkatten. We zien het ieder jaar weer; vlak nadat de eerste koude nachten intreden, zie je de oudste en zwakste van onze zorgenkindjes hard achteruit hollen. Dagen en nachten zijn we bezig geweest om hen er door heen te slepen, maar helaas moesten we de afgelopen twee maanden veel te vaak afscheid nemen. Hebben we heel wat tranen gelaten om geliefde dieren die we ontzettend gaan missen. We gaan hen noemen, de komende tijd op dit blog. Met foto's en hun verhaal. Zodat deze katten nooit vergeten worden en ook jullie kunnen zien waarom deze bijzondere dieren zo'n blijvende indruk achterlaten...

Opvangkatten nemen afscheid van een overleden mede-bewoner

Daarnaast hebben we volkomen onverwacht een goede vriendin, en trouwe donateur van de stichting, moeten begeleiden naar haar laatste rustplaats. Afgelopen 4 november is onze 'ouwe Els' zoals we haar liefdevol noemden, overleden. 
Elsbeth Klomp is bijna 84 jaar geworden. Met haar verliezen we een gepassioneerde dierenvriend en een (h)eerlijk eigenwijze vriendin. De crematie heeft inmiddels plaatsgevonden in besloten kring en we waren dankbaar dat wij daar deel vanuit mochten maken. 
Haar kat Raya hebben we, zoals was afgesproken, opgehaald en kon rustig bijkomen bij ons in de opvang. Inmiddels hebben we voor hem het perfecte nieuwe baasje gevonden in onze vriend en dorpsgenoot Mike en zijn die twee een geweldige vriendschap aangegaan. We gaan Els met haar vrolijke witte koppie, en haar wekelijkse bezoekjes, bijzonder missen!

De meeste dorpsgenoten kenden Els wel. Ze was een bekende verschijning op haar ligfiets. Altijd in de weer met planten, vogels, katten, mensen en ach... met alles wat leefde! In haar betere jaren hielp ze graag een handje mee in het Vogelhospitaal en ook bij ons in de opvang

Meer er was nog een afscheid, ware het op een andere manier. Maar wel één die voor heel veel problemen heeft gezorgd:
Na een lange periode vol ergenissen hebben we besloten om het contact met onze penningmeester Greet Windijk te verbreken en maakt zij dus geen deel meer uit van ons bestuur. Verliep het contact vanaf het begin, in 2015, al niet lekker, zo verliep het dit jaar nog stroever. Op onze talloze telefoontjes, sms-jes en mailtjes werd niet of nauwelijks gereageerd. Ondertussen zaten wij te wachten op de jaarcijfers waar zij verantwoordelijk voor was.

Deze jaarcijfers hebben we nodig om bij diverse fondsen om een financiële vergoeding te kunnen vragen. Zoals bijvoorbeeld voor de dierenartskosten.
Deze vergoeding was al toegezegd, mits we de jaarcijfers van 2015 konden overleggen. Ondanks diverse herhaalde verzoeken naar Greet toe bleef zij onbereikbaar. Uiteindelijk is het ons in oktober jl gelukt om contact te krijgen, maar toen bleek dat zij nog NIETS had gedaan aan die broodnodige jaarcijfers! Let wel; die horen in april al klaar te zijn officieel!

Mimi, een oude Pers kwam geheel vervilt in onze opvang aan. Na 3 uur milimeter voor milimeter scheren was dit het resultaat. En een kale, maar blijde Mimi....

Oude Senna leefde op een druk kruispunt in hartje Rotterdam. Niemand wilde de schuwe poes opvangen. Tot wij werden gebeld. Inmiddels woont ze al jaren bij ons. Onlangs kreeg ze een hersenbloeding. Door direct ingrijpen konden we haar leven redden. Als 'oudje' mag ze nu bij ons in het woonhuis blijven. Met een scheef koppie, maar ach...wat is ze blij. Komt nu graag een knuffel halen. En brengen!

Op deze manier konden we uiteraard niet langer samenwerken. Wij zijn met spoed op zoek gegaan naar een nieuw administratiekantoor en hebben die dankzij onze vrijwilligster Bea gevonden. Dit bureau was genegen om onze jaarcijfers met extra spoed in orde te maken en dat tegen gereduceerd tarief. Connie Regelink van C.f. Regelink CB te Aalsmeer belde ons afgelopen vrijdag dat ze klaar is met de klus. En dat in slechts drie weken tijd!

We zijn er ontzettend blij mee want we zijn verplicht deze cijfers te hebben om onze ANBI-status te mogen behouden, ons keurmerk te mogen dragen en om fondsen te kunnen benaderen, al is dat op het eind van het jaar eigenlijk te laat...
Te laat is het ook om de dierenartskosten vergoed te krijgen. Het fonds heeft afgehaakt omdat wij niet bijtijds de benodigde cijfers hadden. En dat is momenteel ons grootste probleem. Er staat nu een schuld van bijna 5000 euro open! Plus de onverwachte, extra kosten voor het opmaken van de jaarcijfers. Greet heeft ons hiermee heel veel ellende bezorgd. Had ze gewoon maar eerder gezegd dat ze geen tijd had, of het niet leuk vond om dit werk te doen, of... Dan was er niets aan de hand geweest. 

Misschien hadden we het zelf moeten zien aankomen: het was immers ook haar broer die de vloer voor het nieuwe buitenverblijf in orde zou maken; mooi egaal en met waterafvoer. Ook met hem viel uiteindelijk geen afspraken te maken en bleek communiceren een heikel karwei. Door zijn afwezigheid en prutswerk zijn we meer dan 1500 euro kwijt en bleven we zitten met één grote rotzooi. Liepen de katten met natte voetjes rond en konden we het verblijf niet in gebruik nemen. Ook dit keer heeft een ander bedrijf de puinhoop moeten opruimen. En zijn we heel gelukkig met het resultaat maar had dit nóg veel beter geweest als die prutser de basis al niet onherstelbaar had verpest.

Buitenvloer is zeer ondeskundig 'ge-egaliseerd'. Wateroverlast, vuil wat niet weg kan, gaten & kieren... We zitten met de handen in het haar en zijn honderden euro's armer...

 

Dankzij inmenging van onze vrienden Sander & Yvonne werd de buitenvloer deze zomer gered door een gespecialiseerd bedrijf. Inmiddels ligt er een prachtige coating op!

We hebben nooit meer iets van hem gehoord. Hij heeft zijn centen in ontvangst genomen en is gewoon weggebleven. Dit accepteerde we enigszins omdat zijn zuster immers gratis voor ons werkte. Maar nu blijkt dus dat zij helemaal niets heeft gedaan.  

We voelen ons zwaar belazerd en gedupeerd en staan nu dus voor de onmogelijke opgave om binnen twee weken 5000 euro aan dierenartskosten te betalen....

Daarom deze oproep: Is er iemand die kan helpen? Weet jij een bedrijf, of een dierenvriend, die ons werk een warm hart toedraagt? Die wil dat wij doorgaan met de verzorging van 150 kansarme katten en die net als wij, willen dat deze dieren niets merken van de nood waarin wij nu zitten? Die gewoon de medische zorg kunnen krijgen als daar de noodzaak toe is.
Of kunnen jullie, alle lezers bij elkaar, een klein bedrag overmaken? Vele kleine beetjes maken immers één groot geheel...

Grote onkostenpost: de gebitten van veel zwerfkatten zijn aan een fikse opknapbeurt toe. Ook bij ons is het afgelopen jaar al voor duizenden euro's getrokken en geboord. Deze dieren lopen nu gelukkig zonder pijn rond. Maar we hebben nog een wachtlijst... Hier zie je poes Pipa met zeer ernstige en pijnlijke Stomatitus Gingivitus ofwel tandvleesontsteking.                          Met dank aan Dier Medisch Centrum voor foto's

 

Rond Kerst houden we weer de bekende 50% actie, maar helaas kunnen we niet wachten tot dan. We hebben nooit eerder in een dergelijke situatie gezeten. Hadden dit niet verwacht of zien aankomen. Maar we doen er alles aan om hier bovenop te komen. Hopelijk kunnen we hierbij ook op jullie steun rekenen!

Voor contact hierover liefst mailen naar: kattenspoed@yahoo.com
Giften mogen naar: NL85INGB0004761 772 tnv St. Zwerfkatten IJmuiden

Specseaver stemmen...

Elk jaar heeft Specseavers een aantal goede doelen geselecteerd die een percentage van de behaalde winst krijgen. Per Specseaverwinkel verschilt het Goede Doel. Wij hebben ons aangemeld bij Specseavers Beverwijk. Van eerdere organisaties weten we dat deze bijdrage heel leuk kan oplopen. Inkomsten die wij zonder meer goed kunnen gebruiken, vooral nu.
Maar zo ver is het nog niet; wij moeten gekozen worden door het publiek. Dat houdt dus in; stemmen!

Het leuke is dat je iedere 24 uur opnieuw je stem mag uitbrengen. Dus sla de bladwijzer op en klik hem iedere dag even aan om je stem uit te brengen op jouw favoriete Goede Doel. Uiteraard hopen we dat wij dat zijn!
Hierbij een link:
<iframe width="234" height="166" frameborder="0" style="overflow:hidden" allowtransparency="true" src="http://stichtingspecsaverssteunt.specsavers.nl/beverwijk/stichting-zwerfkatten-havengebied-ijmuiden_38948/stemmen/" /></iframe>
Mocht die niet goed werken, kopieer dan onderstaande tekst en plak die in je browser;

http://stichtingspecsaverssteunt.specsavers.nl/beverwijk/stichting-zwerfkatten-havengebied-ijmuiden_38948/

Na het stemmen ontvang je eenmalig een bevestigingsmailtje die je moet aanklikken. Daarna is dat niet meer nodig. Tevens kun je via deze link zien hoe de stand van zaken is. Stemmen kan nog tot 12 december aanstaande!!

Verhaal van baasjes Sammie

Vrienden en vriendinnen, wij vonden het leuk om op ons blog het verhaal van de vermissing en het gelukkige terugvinden van kater Sammie door de ogen van zijn baasjes te laten vertellen.
Dus hierbij het onderstaande verhaal door hun geschreven:



SAMMIE WAS ZOEK

Sammie was zoek. En dat terwijl Sammie altijd zo netjes weer thuiskwam na zijn wandelingetjes. Hij is een echte binnen én buiten kat. Kan intens genieten van boven op ons, op de bank zitten, maar speelt even zo goed het stoere katertje buiten. Maar nooit te lang.
Tot maandagavond 22 augustus. Toen was Sam in geen velden of wegen te bekennen toen we hem binnenriepen voor de nacht. We probeerden ons nog geen grote zorgen te maken, wellicht was dit zijn eerste ‘nachtje uit’. ‘s Ochtends zou Sam vast al met zijn pootjes tegen het raam staan te kloppen. Maar dat deed hij niet. En ’s middags ook niet.

Sammie was zoek.

We belden aan bij buren en zochten het nummer van de dierenambulance. Maakten en verspreidden briefjes met Sam’s beste foto’s (elk kenmerk moest tenslotte zichtbaar zijn en het is een Cyper-achtige en daar lopen er alleen al in IJmuiden vast honderden van rond). We posten op Facebook en bij Amivedi. Al snel kwam ik ook in contact met Stichting Zwerfkatten Havengebied IJmuiden, die  - zo leerden Marya en Freek mij – zo’n 150 katten van eten en een veilige plek voorzien. Mocht Sam verder van huis zijn dan een paar honderd meter, en de havenlucht ruiken, dan zouden zij hem zeker tegenkomen. Wat een geruststelling, er keken mensen mee! Zo fijn.

En niet alleen zij, maar ook lieve buren (die ik eerder eigenlijk nooit echt had ontmoet ) mensen van het café op de hoek en van de sportschool, kordate vrouwen op Sluiseiland, bikkels op de heftruck in de haven, de mannen van de bouwplaatsen en vele dierenvrienden die al eerder een kat waren kwijtgeraakt, keken naar hem uit.
Met de vermissing van Sam opende IJmuiden zich voor mij. Als import IJmuidenaar, die hier slechts een paar jaar ‘op bezoek’ is vanuit Amsterdam, voelde dat als een warme deken. Een troost, en zeker niet schraal.

Er volgden diverse meldingen. We reden van het Kennemerstrand naar de Kotterkade tot de Kop van de Haven. We namen bijna een buurkat mee, omdat hij wel heel erg op Sam leek, en maakten nog net niet de zusjes uit de Zeewijk hun nieuwe poes afhandig, nadat er een tip binnenkwam dat die ‘op Sam lijkende kat niet van hen kon zijn’

Maar Sam kwam niet terug. Hij was al 2 weken weg. Af en toe stuurde ik een berichtje naar Marya, met een nieuw idee waar Sam kon zitten of gewoon om even mijn zorg te delen.
Nogmaals zwengelde ik de printer aan, nóg een wijk bombardeerde ik met briefjes, en nog tientallen prullenbakken beplakte ik. Vond grote steun bij kat-vermist.nl (we mailden dagelijks!), flirtte met hoogbegaafden en las me suf aan tips hoe ik het beste kon zoeken (had inmiddels al een professionele zaklampenset gekocht, en de beste rammelbrokjes). Niks. Nada. Niks.
We zaten met de handen in het haar… Een avond, nacht of ochtend niet zoeken was geen optie. Toch begon de moed ons langzaam in de schoenen te zakken. Maar toch wist ik 1 ding zeker: we zouden Sam vinden. Punt. Uit.

Op dag 18 van vermissing zat ik voor een vergadering in Amsterdam. Het was donderdag en de Jutter met een flinke Sam advertentie was die dag verschenen. De stortvloed aan tips en telefoontjes was nog niet geweest, maar ik hoopte er stiekem natuurlijk wel op.
Om 20.30 werd ik gebeld. Een onbekend nummer. ‘Dag met Tim, de Timmerman’ – geen grapje – ‘van de bouwplaats bij de Breesaapstraat. We hebben uw kat gevonden in een van de nieuwe kruipruimtes’  ‘Ehm, echt?’ stamelde ik, bang dat het weer een andere kat betrof. ‘Heeft hij wel een witte vlek op zijn neus?’ ‘Ja hoor ‘ verzekerde Tim me. De buurvrouw aan het Thalia-pad had hem horen mauwen en direct het bouwbedrijf gebeld. Geweldig dat er iemand ’s avonds nog terug naar werk wilde rijden, om ons Sammie te bevrijden. Want het was hem wel degelijk (kreeg al voor thuiskomst een foto van ons geweldige buurmeisje als bewijs)
Hij was flink wat lichter maar levend! Wat een geluk!
Schor mauwend sloot ik hem weer in mijn armen, voordat hij weg zou waaien.

Nu een week later loop ik nog steeds met mijn kop in de wolken en ben zo blij dat we Sam weer bij ons hebben. Hij maakt het goed en komt zienderogen aan.

Wie had kunnen denken dat ik door mijn verdriet en wanhoop heen, ook een mooie tijd heb gehad, waarin ik zoveel positieve energie heb ervaren van mensen die echt wilden helpen. En van de Stichting Zwerfkatten Havengebied IJmuiden die ook katten echt willen helpen!

Keep up the good work!

Sammie is weer terug

Inderdaad, Sammie het vermiste katertje is weer thuis.
Hij bleek te hebben vastgezeten op de bouwplaats in Oud-IJmuiden, niet ver van zijn eigen huis. Hij lijkt te hebben gezeten in een kruipruimte die voor de bouwvak  is afgesloten en dus nu na de bouwvak weer is geopend.
Het belangrijkste is dat dit kereltje weer thuis is, vermagerd, maar lijkt verder gezond.
Dank aan iedereen die mee heeft gezocht.