Het is een gewone zaterdag. Zoals zo vaak ben ik in
gedachten druk bezig met de dingen die gepland staan en nog gebeuren moeten.
Het is een rommelige dag en ik ben er met mijn hoofd niet bij als ik geklop op
mijn deur hoor. Als ik open doe zie ik vriend Freek staan met een kat in zijn
armen. “Hij heeft een aangereden kat gevonden.” is mijn eerste reactie. Dan pas
zie ik dat het zijn eigen poes Noor is. “Ik denk dat ze een poot gebroken
heeft.” verklaart hij. We gaan snel naar onze ziekenboeg achter het huis, waar
ik Noortje beter kan onderzoeken.
Ik heb niet lang nodig om te constateren dat inderdaad haar
linker-achterpoot gebroken is. Een hoge breuk, bij het heupgewricht. Lastiger
kan eigenlijk niet. Ondertussen vertelt Freek het verhaal. Hij was net thuis
gekomen en had de tuindeur opengezet zodat Noortje even lekker in de zon kon
zitten. Maar nog geen half uur later ziet Freek vanuit de slaapkamer zijn poes
het huis in rennen, hoort van alles vallen en Noor slaakt een kreet die hij
nooit zal vergeten. Als hij de keuken in loopt is het één ravage en zijn poes
schiet in doodsangst over de bank heen, waarbij Freek gelukkig nog net ziet dat het ene
pootje er raar bij bungelt.
We denken beiden hetzelfde; Noor is buiten verrast door een
hond of andere kat, is het huis in gerent en heeft geprobeerd om een hoge
veilige plek te vinden op het aanrecht. Daarbij is ze verkeerd gesprongen of uitgegeleden, en
vooral verkeerd terecht gekomen. Goddank kon Freek zijn schuwe poes direct
oppakken en is hij met de kat in zijn armen naar mij gekomen. Ik bel in allerijl de
dierenarts waar we direct heen kunnen. Onderweg bereid ik Freek alvast voor;
het ziet er slecht voor Nora uit…
De poes is jaren geleden als zwerfster in Haarlem
aangetroffen. Na een oproep in lokale krantjes werden we een jaar (!) later door de
zus van de eigenaresse gebeld. Haar zuster had psychische problemen, was in een inrichting
opgenomen en zou voorlopig niet terug komen. Haar ene poes is opgehaald en naar het asiel gebracht, maar haar andere poes, Noortje, liep op dat moment buiten. Niemand heeft de moeite genomen het diertje later op te halen en zodoende is zij op straat beland.
Nora heeft duidelijk een trauma aan haar oude leven over gehouden. Niet alleen was ze erg angstig, maar ze was ook bijzonder gevoelig voor je stemming. Bij binnenkomst bekeek ze altijd goed hoe je bui was, waarschijnlijk door de nare ervaringen met de stemmingswisselingen van haar oude bazinnetje. Ze vertrouwde geen mens. Bij ons in de opvang deed ze het ook niet goed, en Freek bood haar een liefdevol thuis aan. Als enigste kat in een rustig huishouden. Perfect!
Nora heeft duidelijk een trauma aan haar oude leven over gehouden. Niet alleen was ze erg angstig, maar ze was ook bijzonder gevoelig voor je stemming. Bij binnenkomst bekeek ze altijd goed hoe je bui was, waarschijnlijk door de nare ervaringen met de stemmingswisselingen van haar oude bazinnetje. Ze vertrouwde geen mens. Bij ons in de opvang deed ze het ook niet goed, en Freek bood haar een liefdevol thuis aan. Als enigste kat in een rustig huishouden. Perfect!
 |
| De nog jonge en gezonde Noortje, vlak na aankomst in onze opvang, toen nog in IJmuiden |
Ze heeft de eerste maanden onder zijn bed gebivakeerd en het
heeft Freek engelengeduld gekost om haar vertrouwen te winnen. Ze werd zijn
maatje. Zo éénkennig als ze was, zolang Freek in haar buurt zat, was het
allemaal goed. Zes handen op één buik. Geregeld kreeg ik telefoontjes met
anekdotes over die malle Norewitsch, en hoorde ik hoe ze samen t.v. zaten te
kijken. Freek op de bank, Noortje boven op hem. De liefde was sterk, en inmiddels
ruim 14 jaar wederzijds…
Hoe moest ik Freek dan nu gaan zeggen dat de kans klein was
dat zijn geliefde Nora dit avontuur zou overleven? De poes was minstens 15 jaar oud, en bovendien in slechte conditie. Ze had slechte niertjes, stond
op speciaal dieetvoer in verband met een levensbedreigende
alvleesklierontsteking en ze gebruikte medicatie tegen een te snel werkende
schildklier. Door al deze kwalen was ze al erg mager en iets uitgedroogd. En
zeker niet in staat een zware operatie en waarschijnlijke poot-amputatie te
overleven.
De dierenarts heeft Noortje gelijk onderzocht en kwam tot
dezelfde conclusie als ik. Moesten we deze oude poes het weekend met pijn door
laten gaan, om maandag naar een specialist te kunnen die de zware operatie zou
uitvoeren. Nora, die al zo verschrikkelijk angstig was buiten haar eigen
vertrouwde wereldje? Die alleen maar door Freek verzorgd wilde worden? Die nog
maar een fractie woog van de stevige poes die ze ooit was? Had ze maar jonger
geweest, had ze maar geen nierprobleem gehad, had ze maar… had ze….
Het was geen geldkwestie. Freek had zijn laatste euro aan
zijn Noor uit willen gegeven. Als hij haar daar mee had kunnen redden op een
dierwaardige manier. En hoe realistisch was die kans? Maar hij moest de keus
maken…
Met tranen in onze ogen hebben we op dat moment afscheid genomen van de poes met de zeegroene ogen en een velletje zo zacht. Veilig in Freek zijn armen kreeg Nora haar één na laatste injectie. Dat bleek al genoeg. Nora is niet meer…
Met tranen in onze ogen hebben we op dat moment afscheid genomen van de poes met de zeegroene ogen en een velletje zo zacht. Veilig in Freek zijn armen kreeg Nora haar één na laatste injectie. Dat bleek al genoeg. Nora is niet meer…
 |
|
Zo begint je
dag als elke andere, in het gezelschap van een geliefd huisdier. En dan zomaar ineens eindigt
je dag plots met een vreselijk gemis ...
|
Voor Nora
Four Feet in Heaven
Your favorite chair is vacant now...
no eager purrs to greet me.
No softly padded paws to run
ecstatically to meet me.
No coaxing rubs, no plaintive cry
will say it's time for feeding.
I've put away your bowl, and all
the things you no longer will be needing;
But I will miss you little friend,
for I could never measure
the happiness you brought me,
the comfort and the pleasure.
And since God put you here to share
in earthly joy and sorrow;
I'm sure there'll be a place for you
In Heaven's bright tomorrow...
