Marya Dekker, coördinator, oprichter en hoofd verzorging van de Stichting Zwerfkatten Havengebied IJmuiden, met één van de ex-zwervertjes die permanent bij haar wonen omdat ze te zwak zijn om buiten te overleven

dinsdag 27 juni 2017

Dag Kinky ...

Anderhalf jaar geleden kwam hij bij ons binnen; de onaanraakbare Kinky. Deze wit / cyperse kater was een echte buitenkat en werd verzorgd door een oudere dame en haar verslaafde dochter. Toen de oudere dame op een leeftijd kwam dat zij niet langer meer thuis kon blijven wonen, werden haar dochter en de verwilderde kater Kinky dakloos. Gelukkig wist deze dorpsgenote van ons bestaan en werd ons gevraagd om Kinky op te nemen. Daar het om een onplaatsbare kat ging hebben we ja gezegd.

Het heeft dik een half jaar geduurd voor Kinky hier echt thuis was. De eerste maanden had hij zich de voorraadschuur toegeëigend en als we daar toevallig moesten zijn, dan keken we eerst waar Kinky zat. Meestal bij de deuropening op een strategische hoge plek, waar hij ons onverhoeds een draai om de oren kon geven...

Kinky lekker in de tuin op zijn favoriete plekje ...

Het was meer komisch dan echt gevaarlijk en het maakte dat Kinky opviel binnen de groep. En dan krijg je langzaamaan toch een band. Eerst alleen van onze kant, maar later zeker ook van zijn kant. Na een jaar mochten we Kinky zomaar aaien. Eerst voorzichtig tijdens het eten, maar opeens zat hij altijd 'per ongeluk' in de buurt van de andere aaibare katten tijdens de knuffelkwartiertjes....

Kinky hoorde er bij. De schok was dan ook erg groot dat we deze week vrij plotseling afscheid van hem moesten nemen. We hadden al gezien dat hij magerder werd, maar ja... hij was ook niet meer zo piep. En ook het eten werd wat minder, dus ja...we moesten hem wat meer in de gaten houden. Daarom zagen we ook direct dat het foute boel was toen hij die ochtend opstond en een paar meter verder neerzakte en als een zielig hoopje bleef zitten. De dierenarts werd gebeld voor een spoedafspraak.

Daar moesten Daan en ik hem achterlaten voor bloedonderzoek maar diep in ons hart wisten we al dat we hem niet meer levend zouden terugzien. En wat is het afscheid dan zwaar! De uren die verstreken waren uren van verdriet, spanning en hoop. Hoop op een wondertje, misschien hadden wij het verkeerd ingeschat? Of viel het wel mee en kon hij met een pilletje weer terug naar de opvang? Terug naar huis, naar ons?

Het mocht niet zo zijn. Onderzoek wees uit dat Kinky acuut nier- en leverfalen had. Het zou niet eerlijk zijn om de oude kater verder te laten lijden. Het zou slechts uitstel zijn. Kinky's tijd was gekomen. Door de telefoon hebben we de arts gezegd hem te laten gaan, maar niet zonder haar op haar hart gedrukt te hebben dat zij Kinky nog eerst moest vertellen hoeveel we van hem hielden en hoe welkom hij hier was geweest. Dat hij er zó bij hoorde!! We missen hem enorm...

Dag lieve Kinky Binky ...

Duur plankje ...

Het buitenverblijf bij de ziekenboeg heeft een grintput waar overtollig water in afgevoerd wordt. Daar bovenop ligt een plank zodat de katten, of wij, niet per ongeluk de put in kunnen vallen. Echter, deze afscheiding was door de natte winter sneller dan gedacht aan vervanging toe. Hele stukken plaatwerk lieten ineens los. Tijd voor reparatie. Helaas lopen de kosten voor een vervangende plaat Trespa aardig op. En dit soort onverwachte uitgaven komen altijd op de slechtste momenten.

Maar ook nu was een oplossing nabij. Bevriende timmerman Nico uit IJmuiden hoorde van ons probleem en is direct naar zijn houtleverancier gegaan. Daar sprak hij de eigenaar aan en vertelde hem 'dat hij voor die zwervertjes toch wel een stukkie Trespa over had?' En dat had hij!


Ook oude Red is blij dat hij droge pootjes houdt!
   Nico en houthandel Schoonhof IJmuiden: BEDANKT!!!

Up-date Seamus, Pluis & Rode Poes ....

De afgelopen week zijn we druk in de weer geweest met onze patiëntjes, die hier nog niet zo lang binnen zijn. Zwerver Seamus ging zó slecht dat we voor donderdag eigenlijk al de afspraak voor euthanasie hadden gemaakt. Omdat we niet wilde dat zijn laatste herinnering aan het opgesloten in een kooi zou zijn, mocht hij lekker los lopen in de ziekenboeg. Maar ook zodat hij nog even kon genieten van de warme zon op zijn velletje. Goddank sloeg hij kort daarop als een blad aan de boom om. Hij begon uit zichzelf weer te eten, en het lusteloze werd minder. We hebben hem welliswaar die donderdag toch mee genomen naar de dierenarts, maar nu gewoon voor controle!

Sèamus heeft de eerste week op infusen overleefd ...


Ook zij was aangenaam verrast toen bleek dat hij toch een paar onsjes was aangekomen. Hij staat nog wel op medicatie, en het gaat met baby-stapjes, maar Seamus gaat vooruit! En dat is voor nu meer dan voldoende!
Minke, en haar man Jan, die zo goed op zwerver Seamus lette en hem nog net op het nippertje naar ons toe bracht. Zijn leven lag op dat moment in haar handen...Ook zij was dolblij om nog met Séamus te kunnen knuffelen.

En de Rode Poes met het misvormde pootje ging mee naar dierenarts Sonja. Die prompt daarop door de knuffelpoes werd gebeten. Waarschijnlijk een reactie uit pijn, want ook wij zijn al een paar keer het slachtoffer geweest van Rode Poes. En altijd als we haar op aaiden over het laatste stukje van haar rug. En dat was nu net ook de plek waar de dierenarts haar vast hield. Het laat zich raden: Rode Poes heeft of last van oud trauma, of ook in haar ruggengraat zit een mogelijke misvorming. Maar de jonge poes heeft pijn.

Duidelijk is ook dat haar rare voorpootje aangeboren lijkt, en niet het resultaat is van een verwonding of slordige amputatie. En dat zij er zelf toch vrij veel last van heeft. Deze jonge poes (waarschijnlijk hooguit 1 jaar oud) heeft nog een weg te gaan voor we uberhaupt aan adoptie gaan denken. Pijnbestrijding staat nu op de eerste plaats, en later zullen er röntgenfoto's volgen om te kunnen zien wat er meer fout zit. En vooral, hoe we haar kunnen helpen...

En een eigenaar? Daar geloven we niet meer in. Sterker; het vermoeden bestaat bij ons dat Rode Poes hier onder valse voorwendselen is gebracht. Oftewel, is gedropt. Het verhaal wat haar 'vinders' vertelden, hebben we zoveel mogelijk nagetrokken, maar klopt op een heleboel punten niet. 

Jammer, hadden deze heren nu gewoon de waarheid verteld, dan hadden wij misschien een heleboel niet extra of onnodig hoeven doen. Nu weten we immers niet of ze is ontvlooid / ontwormd, ingeënt, gesteriliseerd, of er al röntgenfoto's van haar zijn genomen en of er meer bekend is over haar medische geschiedenis. Dus moeten we al deze zaken alsnog doen, wellicht dubbel. Onnodige stress voor Rode Poes en onnodig extra werk en onkosten voor ons... 

Aan één kant begrijpen we het wel: er zijn heel veel organisaties die ijskoud 'nee' zeggen als iemand een huisdier komt brengen waar hij (om welke reden ook) niet voor kan zorgen, en geen geld voor de afstandskosten heeft. Bij ons staat echter het welzijn van een dier voorop. En eerlijkheid dan...

Rode Poes is een jong poesje met een lief karakter. Maar ook met pijn...


Pluis, de dove witte kater die uit een ander asiel naar ons is gekomen, blijkt toch wel een portret te zijn. Wat een kater! Hij mag je, of hij mag je niet. En dat laat meneer duidelijk blijken. Het gevolg daarvan is: Je mag hem, of je mag hem niet.... Ikzelf ben nu al stapeldol op hem en die liefde is wederzijds. Hij stalkt me waar ik ga. Dat heeft tot gevolg dat je niet aan werken toekomt met Pluis in de buurt. Dus wordt hij soms tijdelijk opgesloten. Onder zeer luidkeels protest!

Zelfs in de kennel opgesloten blijft Pluis een pias ....

Helaas is hij met de katten in de ziekenboeg, waar hij eerst zat vanwege zijn blaasgruisdieet, niet bepaald goed bevriend. Pluis probeerde direct de baas te spelen en daar kon onze leider in dit verblijf, poes Donna, niet tegenop. Toen hij kort daarop ook de schuwe Stella uit het niets begon te sarren, was de maat vol. Pluis woont nu in de gewone opvang waar hij met zijn streken de kans niet krijgt. Hier zwaait namelijk onze staartloze Cato al járen de scepter en er is niemand die daar aan ontkomt. Wie het probeert krijgt met haar vervaarlijke toorn te maken en wordt zonder pardon en hardhandig de les gelezen. Ook Pluis werd binnen 5 minuten duidelijk gemaakt waar zijn plaats was. En dat was precies wat hij nodig had. Wat wij hem moeilijk kunnen leren, had Cato hem in no time te verstaan gegeven. Aanpassen vriend!


Pluis is een Kanjer, maar één met gebruiksaanwijzingen!

Terugblik Havenfestival 2017 ...

Wat hadden we een mazzel het weekend van het Havenfestival! Prachtig weer, leuke vrijwilligers en gezellige collega's cq buren. Onze stand(s) werden druk bezocht en we hebben veel kunnen verkopen. De opbrengst was bijna 500 euro die zó goed van pas komen! Momenteel hebben we nogal wat patiëntjes die op (duur) dieetvoer staan en dan gaat het erg hard.

Dus waren we na afloop werkelijk gésloopt, maar dik tevreden!
Dank aan vrijwilligers Freek, Daniëlle, Lida, Lenneke, Irma en de voerdames Alie & Annie!

We hebben weer veel oude & nieuwe donateurs gesproken en de hand kunnen schudden. Altijd gezellig! Foto: Pieter van Hoven, IJmuider Courant

vrijdag 16 juni 2017

Terug van weg; Havenfestival...!!!!

Aanstaand weekend is het eindelijk zo ver, na een rustpauze van een jaar, en natúúrlijk zijn wij nu ook weer van de partij: Het Havenfestival IJmuiden!!!

Voor degene die nog niet precies weten wat het Havenfestival inhoudt:
Een heel weekend lang kun je gratis genieten van kunst en cultuur. Tegen een kleine vergoeding kun je ook nog eens mee op verschillende boottochtjes en zijn er heerlijke hapjes en drankjes. Je kunt workshops volgen of gewoon rondslenteren en 'mensen kijken' in het Havengebied van IJmuiden. Stands met kunst, heel veel muziek, rondlopende artiesten met grappige acts en allerlei kraampjes.

Aan de kinderen is zeker ook gedacht en voor hen is er bijvoorbeeld een film en een spannende rondleiding op een olieplatform! Of het spectaculaire waterfestijn van het "Nijlpaard', de grootste drijvende kraan die tonnen water 'hapt'. Het programma is divers en beslist de moeite waard: http://www.havenfestivalijmuiden.nl/programma
Denk daarbij aan het prachtige weer wat beloofd is, en dit weekend kan niet meer stuk! 

Voor ieder wat wils bij onze kraam. Van halsbandjes, tot kattenoorbelletjes. Van mokken, tot poëzieplaatsjes, voerbakjes en notitieboekjes. Te veel om op te noemen maar alles met hetzelfde thema: De Kat!
Zoals de jaren hiervoor hebben we een kraam waarop we kattenspulletjes verkopen; zowel handige dingen voor de katten, als bijzondere kadootjes voor hun baasjes. Natuurlijk tegen leuke prijsjes. Daarnaast verkopen we ook weer nieuwe en zo-goed-als-nieuwe dameskleding onder de naam; Poezen in de Paskamer. Al deze moderne kleding, (waaronder veel merkkleding) jurkjes, tuniekjes, broeken maar ook schoenen, wordt verkocht voor slechts 5 euro per stuk. Jassen zijn een knaak duurder. Vanzelfsprekend gaan alle inkomsten naar de zwerfkatten. 

Het Havenfestival is zeer goed bereikbaar met het openbaar vervoer.  Het programma is zaterdag 16 juni van 12 tot 23 uur, met als afsluiters Full Count (super swingende coverband) en de welbekende Lange Frans. En zondag 17 juni van 12 tot 16 uur met o.a. Het Staande Tuygh (zeemansliederen) en DJ Miss Behave. Maar er is nog zó veel meer te zien, te doen en te beleven ...
 
Ook de muziek is ruim vertegenwoordigd. Zeemanskoren, rap en klassiek; waar vind je dat tezamen?

Onze stand is geopend van 11 tot uiterlijk 18 uur en vind je op het 'marktgedeelte' van het festival. Dat is ter hoogte van Trawlerkade 50-54. We staan je heel graag te woord, en hopen al onze donateurs, Facebookvolgers en bloglezers even de hand te kunnen schudden. Altijd leuk om bekende gezichten te zien. Maar, helaas, uit ervaring weten we dat het erg druk kan worden, dus begrip als we net even met de handen vol staan! 
 
Onze havenpoes Melanie en haar groepsgenootjes, hoeven niet bang te zijn dat ze dit chaotische weekend worden overgeslagen. Natuurlijk brengen de gezusters Alie & Annie een maaltje bij hen langs ...

Onze kraam wordt bemand door vrijwilligers die deze dag keihard werken om zo wat extraas voor de zwervers te verdienen. Maar achter de schermen zijn meer vrijwilligers onverbiddelijk bezig; de voerdames die de havenkatten ook dit weekend gewoon van eten voorzien, en de verzorgers die in de opvang al vanaf 6.30 uur (!) aanwezig zijn om daarna in IJmuiden nog eens achter de kraam te kunnen helpen. Hulde!

Je kunt deze fantas(t)ie(sche)-verschijning zomaar tegenkomen op de Trawlerkade!  (Foto: Freek Weber)



Gevonden: poes met geamputeerde teentjes...

Met spoed zijn we op zoek naar de eigenaar van deze rode poes. Opvallend kenmerk is dat de teentjes van haar rechtervoorpoot zijn geamputeerd. Of wellicht is ze zo geboren, maar ze heeft nog maar één nageltje. De rest is er gewoon niet...

Afgelopen weekend werden we gebeld door twee allervriendelijkste heren die op bezoek waren in Beverwijk. Terwijl ze afscheid namen en in de auto wilden stappen, viel het hen op dat er een rode poes om hen heen bleef dralen en zelf pogingen deed om in de auto te klimmen. Daarbij zagen deze heren dat ze een vreemd voorpootje had en iets hinkte. Ze was gewond....

Duidelijk zichtbaar het vervormde voorpootje. Hoewel het er rustig en heel uitziet, lijkt ze er zelf wel wat last van te hebben. Ze staat er niet graag op ...

Later gaven de mannen eerlijk toe dat ze niets met katten hebben, maar een gewond dier laat je niet aan zijn lot over. Zeker niet als ze zo vriendelijk is als deze rode dame. Dus namen ze de tijd om bij buren langs te gaan en te vragen of iemand de poes herkende. Dat was niet het geval. Wel werd er aangegeven dat de poes al een poosje in de buurt liep, en ook bij andere buurtbewoners naar binnen probeerde te komen.

De mannen wilden het hier niet bij laten en de Dierenambulance werd gebeld. Helaas kregen ze daar niemand te pakken dus probeerden ze het bij de politie. Die verwees hen door naar de onbereikbare Dierenambulance. Ten einde raad werd de Dierenambulance in Haarlem geraadpleegd en zij verwezen de vinders door naar ons. Vooral omdat er met zo veel nadruk werd verteld dat het beestje een gewonde poot had, leek het mij beter om haar veilig te stellen. Of de heren zo vriendelijk wilden zijn om poes bij ons af te leveren?

Even later (er moest een reismandje geleend worden) werd de Rode Poes bij ons gebracht. Een mooie, goed verzorgde dame. Na controle bleek ze geen chip te hebben, en het gewonde pootje was zeker niets recent en al helemaal geen spoed. Het lijkt te gaan om geamputeerde teentjes, of misschien is Rode Poes zo geboren. In ieder geval is er geen sprake van bloed of wondjes en ziet het pootje er verder prima uit.

Wat nu te doen? We zijn er van overtuigd dat dit beestje een baasje moet hebben. Ze draagt immers een witte vlooienband, en het lijkt of er een nog natte plek op haar schouder zit die naar vlooienmiddel ruikt. Rode Poes is in goede conditie, nog redelijk jong, al zit ze inderdaad wél ónder de vlooien. Haar zomaar pardoes terug zetten op de vindplaats lijkt ons ook niet zo'n goed plan. We weten immers niet of ze nog zwanger kan raken. Het risico willen we niet nemen.


En zo overtuigd als we er van zijn dat Rode Poes een thuis heeft, zo overtuigd waren we er ook van dat haar baasje zich snel zou melden. Zeker nadat we haar op onze Facebook hebben gezet, en de ingeschakelde Dierenambulance Kennemerland zo behulpzaam was om haar ook op hun site te plaatsen. Rode Poes is zó herkenbaar, die zou vast snel weer thuis zijn. Maar tot onze grote verbazing heeft tot op de dag van vandaag, bijna een week later, zich nog niemand gemeld...

Rode Poes heeft een cypers gestreept vachtje, zonder wit (dus ook geen bef), gele ogen en is vrij tenger van stuk. Ze is dus niet gechipt, draagt een plastic vlooienbandje en haar rechter voorpoot is duidelijk en onmiskenaar vervormd. Ze is gevonden in de omgeving van de Rijksstraatweg op het randje Beverwijk / Heemskerk. Wie o wie ....?

zondag 11 juni 2017

Seamùs ...

Deze week was er werkelijk weer één van Diepe dalen, en Grote hoogtes. Nou ja, een pietsje grote hoogtes. Wat ons werk zo bijzonder maakt, en wat ons iedere keer weer doet doorzetten, ook in de moeilijke tijden, is de wetenschap dat je levens red. En in het ergste geval, verder lijden voorkomt.
Vaak op momenten dat je het niet verwacht, wordt een beroep op onze expertise gedaan. Dan moet je direct kunnen omschakelen en al je kennis en ervaring paraat hebben staan. Zo zit je midden in "Goede Tijden, slechte Tijden" en zo krijg je een noodgeval op je pad. Of krijg je een telefoontje op het tijdstip dat je net je eigen mandje in wilt duiken...
 
Even bankzitten voor het slapen gaan. Knuffels uitdelen. En terugkrijgen!

Zo ook op deze doordeweekse dag. Het is al laat op de avond als de telefoon gaat en ik zie dat een bekende donateur van onze stichting ons probeert te bereiken. Op dit tijdstip weet ik dat er dan wat aan de hand moet zijn. Zo laat zal de Beverwijkse mij niet bellen voor een kletspraatje. Ik laat haar rustig haar verhaal doen, en herken direct dat het om de zwerver gaat die zij al jaren verzorgd. In de loop der tijden heeft ze zijn vertrouwen enigszins kunnen winnen, en kwam de witte kater steeds vaker bij de familie aan huis.

Het beestje kreeg een eigen voerbakje, en een prachtige Iers / Schotse naam: Seamùs, wat zo veel betekent als vertegenwoordiger. Ik weet niet wàt hij vertegenwoordigt maar voor haar is Seamùs gewoon een gezinslid geworden en ze maakt zich zorgen. Ernstig zorgen. De kater werd steeds magerder maar vooral viezer. Zijn ooit prachtige witte vacht is inmiddels meer dan grijs. Het felle karakter is verdwenen en de trotse kater zit als een zielig hoopje op de stoep. Wat ze nooit eerder kon, lukt nu wel; ze kan hem oppakken en in een reismand stoppen.

Maar wat nu? Ze kan hem niet de hele nacht in zo'n kleine mand opgesloten laten. Loslaten in huis, in bijzijn van haar eigen katten is ook geen verstandig plan, zeker nu Seamùs duidelijk iets onder de leden heeft. De Dierenambulance wordt gebeld. Die willen alleen komen als de kat direct medische hulp nodig heeft. En nee, zó erg is het nu ook niet. Hij red het heus tot morgen.... 

Het zit haar niet lekker en ze belt mij om raad. Breng hem asjeblieft hierheen vraag ik haar. Tien minuten later staat ze met Seamùs voor me. Het beestje is graatmager en heeft onmiddellijk vocht nodig. Hij voelt warm aan en ik durf te wedden dat hij koorts heeft. Ik durf hem echter geen pijnstilling te geven omdat hij mogelijk nierfalen heeft. Na mijn bemoeienis stop ik de makke zwerver in een kennel. Voorzichtig eet hij iets maar al snel stapt hij in zijn bedje en valt in slaap.


Daags daarna zijn we met Seamùs naar de dierenarts geweest. Sowieso moet hij gecastreerd worden, maar eerst wil ik dat hij op Fiv / FelV (kattenaids en leukemie) wordt getest. Deze dodelijke ziektes komen we vaker tegen bij ongecastreerde katers en de symptomen zijn zoals die bij Seamùs; koorts, sloom, niet eten en uitdrogen. Symptomen die overigens nog bij tal van andere ziektes passen... dus gaan we verder zoeken als blijkt dat de Fiv / Felv test goed is. Suikerziekte, nieren, schildklieren. We vinden niets. Tot we bij de leverwaardes komen. Die zijn sky-high...

Het is een lastige situatie. Seamùs mag geen pijnstilling die ook de koorts zou doen afnemen. Wel krijgt hij antibiotica en infusen en gaan we heel hard duimen dat we niet te laat zijn. De castratie laten we even voor wat het is. Eerst moet de zwerver stabiel worden. We zitten er boven op en houden hem met argusogen in de peiling. Maar ook wij hadden niets kunnen doen, als Seamùs niet het geluk had dat er mensen in zijn buurt waren die een oogje in het zeil hielden. Die de zwerver een beter leven gunnen. En die durfden in te grijpen. Seamùs had anders waarschijnlijk binnen een week een pijnlijke en langzame dood gestorven. In zijn eentje, onbeschermd en buiten... Wordt vervolgt.