Marya Dekker, coördinator, oprichter en hoofd verzorging van de Stichting Zwerfkatten Havengebied IJmuiden, met één van de ex-zwervertjes die permanent bij haar wonen omdat ze te zwak zijn om buiten te overleven

zondag 10 februari 2019

Nog meer afscheid.....

De afgelopen tijd hebben we weer van verschillende geliefde katten afscheid moeten nemen en ook de afgelopen week was er 1 met verdrietige momenten.
We hadden al eerder geschreven over onze Temmy, die al jaren bij ons woont. Nadat we er onlangs achter kwamen dat ze een levertumor had, wilden we nog zo lang mogelijk genieten van haar en het de populaire kleine poes nog zo veel mogelijk naar de zin maken. Het heeft echter maar vijf dagen mogen zijn... Temmy ging hard achteruit en op de dag dat ze voor het eerst niet meer wilde eten, hebben we haar naar de dierenarts gebracht waar ze in mijn armen vredig is ingeslapen. Temmy wordt zoals al onze katten gecremeerd maar haar as komt terug zodat we haar kunnen herenigen met haar grote vriend Pommetje, die een jaar geleden is overleden. Zodat Temmy en haar eenogige vriend voor altijd weer samen zijn...

Temmy en haar maatje Pommetje zijn voorgoed weer samen....

Temmy op weg naar de dierenarts voor haar laatste prikje. Haar weemoedige en melancholieke blik zal ons altijd bijblijven....

De dag voordat Temmy is heengegaan moesten we ook gedag zeggen tegen onze Bik. Deze zwarte poes is 13 jaar geleden als kitten in de haven gevonden. Tezamen met twee zusjes, die toentertijd naar het asiel zijn gegaan voor herplaatsing. Bik hebben we bij ons gehouden omdat er medisch duidelijk iets niet in orde was. Veel tevergeefse onderzoeken en röntgenfoto's later bracht Bik ons zelf de oplossing van haar eeuwige buikpijn en diarree: ze braakte na drie maanden een hele berg houtsnippers op, inmiddels bijna versteend door de maagsappen. Van die houtsnippers die ze buiten gebruiken om een pad te leggen. En inderdaad lag er een dergelijk pad in de omgeving waar ze leefde. Nadat ze deze last kwijt was ging het aanzienlijk beter met haar al heeft ze immer een gevoelig maag/darmstelsel gehad. Bik woonde daarom in het woonhuis en was een gezellige huisgenoot, model theemuts. Na 12 jaar werd de forse dame echter steeds magerder en bleek ze een schildklierprobleem te hebben. Een jaar lang konden we dat onder controle houden met medicatie maar de laatste maand weigerde ze nog langer haar pilletjes in te nemen en werd het dagelijks een gevecht om ze er alsnog bij haar in te krijgen. We hebben al onze trics and trucs toegepast maar ze was ons steeds vaker te slim af. Door het te kort aan medicijnen ging haar lichamelijke toestand steeds verder achteruit en Bik was uiteindelijk nog een schim van zichzelf. Een kat met schildklierprobleem is meestal graatmager, maar zolang ze nog goed eten en vrolijk zijn, kun je dat voor lief nemen. Maar Bik was niet vrolijk meer, en wij wilden niet lijdzaam toekijken hoe ze steeds verder wegkwijnde. De afspraak voor euthanasie werd voor dinsdag gepland maar in de loop van de maandag daarvoor werd duidelijk dat we zo lang niet meer konden wachten. Gelukkig konden we tussendoor bij de dierenarts terecht. Op weg daarheen zat Bik nog bij me op schoot, te genieten van het uitzicht. Hoe moeilijk zijn deze laatste ritjes. Te weten dat dit de laatste keer is dat ze de buitenlucht zien, dat je ze knuffelen kunt, en je gezicht in hun vacht kunt vleien. Hun geurtje ruikt en het vertrouwen in hun ogen ziet. Je hart scheurt uiteen en de brok in je keel doet zeer. O Bik, ik zou er zoveel voor willen geven om de auto om te keren en naar huis te gaan. Ik wil je nog lang niet missen! Maar we doen wat het beste is voor jou en veel te snel zijn we bij de dierenarts. De laatste etappe van jouw avontuur eindigt hier. Dag lieve Bikkebeest....

Bik, van doodziek zwerfkitten naar gezellige huiskat maatje Plus.


Zaaigoed bedankt!

Dankzij een adoptie van één van onze kittens, Medina, zijn we in contact gekomen met Astrid en Kees. Dit heeft gezorgd voor een leuk gevolg: ten eerste konden we hen helpen met de noodzakelijke opvang van hun volkstuinzwerver Moor, en vervolgens hebben zij op hun beurt weer gezorgd voor extra dekjes (soort mini matrasjes voor in de mandjes). Normaal maakt onze Tiny die, maar in de wintermaanden kunnen we er niet genoeg hebben! Kees hoorde dat en dacht meteen aan Stichting ZaaiGoed, een organisatie die (dementerende) ouderen helpt met vrijetijdsbesteding. En laten zij nu toevallig een zintuigen-tuin hebben op hetzelfde volkstuincomplex als waar Kees en Astrid zitten! En zou het niet leuk zijn om die oudjes aan het naaien te zetten voor de katten! Het idee was geweldig, de uitvoering bleek toch tegen te vallen: reumatische handen en slechte ogen gaan niet samen met priegelig naaiwerk. Niettemin is onder de bezielende leiding van zaaigoed-vrijwilligster Liesbeth een hele doos vol dekjes in elkaar gezet. Vandaag zijn ze afgeleverd en konden we direct even kennismaken. Besloten is dat dit project eenmalig was, maar ook dat we ons verder gaan beraden of we toch in de toekomst nog iets voor elkaar kunnen betekenen. Oudjes blij, katjes blij... 😁

 Liesbeth en Kees met de nieuwe dekjes.

vrijdag 8 februari 2019

Collectanten gezocht!

Voor het derde jaar mogen we weer collecteren binnen de gemeente Velsen. Daarvoor zoeken we nog enthousiaste dierenvrienden die ons willen helpen. De collecte week is van 24 februari t/m 2 maart aanstaande. Heb jij een beetje tijd over in deze periode, en vind je het leuk om op deze manier een steentje bij te dragen, geef je dan meteen even op. Dat kan via een appje of telefoontje (0620504875). Heb je een voorkeur voor wijk of stad? Meld het even en we houden daar rekening mee! We mogen collecteren in geheel Velsen: IJmuiden, Driehuis, Velserbroek, Santpoort Noord en Zuid en Velsen Noord en Zuid. De collectebus wordt bij je gebracht en ook weer opgehaald. Elk uurtje wat extra wordt gelopen is toch net weer wat meer inkomsten voor de havenkatten en onplaatsbare katten in onze opvang. Dus zelfs al heb je maar beperkt tijd: jouw hulp kan net het verschil maken! 😻


donderdag 31 januari 2019

Eindstand kerstactie

De 50 % actie met Kerst was wederom een gigantisch succes! Zoveel mensen hebben kleine en grote donaties gedaan en de totale stand kwam uiteindelijk op iets meer dan 6000 euro! Een enorm bedrag voor ons.
We willen toch kort uitleggen waar dit geld vooral naar toe gaat: verzekering van onze ambulance, huur opslag voor een half jaar, huur volkstuin, nutsvoorzieningen opvang, aankoop stofzuigerzakken, filters, slangen en benodigdheden, voor paar maanden kattenbakzakken, paar maanden dierenartskosten, kosten website, kosten nieuwsbrief printen en versturen, kerstpakketjes en aardigheidjes verjaardagen vrijwilligers, keurmerk, aankoop allerlei benodigdheden / onderhoud opvang (kennel kast, verf, bouwmaterialen, beplanting etc,), dieetvoeders, grit, accountants kosten, kantoorbenodigdheden en ga zo nog maar even door. Logische en misschien minder logische zaken. Iedereen snapt dat we voer en grit nodig hebben, maar weinig mensen denken aan stofzuigerzakken, een nieuwe computermonitor of het drukken van foto's voor de afstand adopties. En alles bij elkaar loopt dat aardig op!
We houden zeker niet voldoende over om onze droom te verwezenlijken: een goede waterleiding en afwatering van de vloer in het oude verblijf. Dachten we.... Tot we onlangs een gulle gift kregen die we speciaal hiervoor even hebben geparkeerd op onze spaarrekening! Alle vaste lasten zijn voorlopig weer betaald, de voorraden aangevuld en wie weet hebben we straks dus ook een werkbare vloer in het oude buitenverblijf en stromend water in ons meest nieuwe, 2de verblijf!

Alle donateurs ontzettend bedankt! We kunnen zonder jullie simpelweg niet bestaan. Niet zorgen voor die tientallen kansloze katten die onze hulp juist zo nodig hebben! Het is zo'n geruststelling dat we weer even voort kunnen. Dat we hebben bewezen dat we al bijna vijftien jaar een gezonde organisatie hebben, en onze toekomst steeds stabieler en daadkrachtiger wordt. Dat kunnen we slechts bereiken en bekrachtigen door zelf keihard te werken en vooral ook door de geweldige hulp van jullie. Bedankt!!!!

Het totale bedrag wat op onze rekening is gestort, inclusief de 50%, was iets meer dan 6000 euro! Op de foto is het al wat minder omdat we de rekening van Mau moesten voorschieten / betalen. Ook was er nog een andere grote gift binnengekomen, maar helaas te laat en die telt niet mee met de Kerstactie. Deze gulle gift hebben we op onze spaarrekening gezet om speciale projecten mee te kunnen bekostigen. Elly; onze dank daarvoor!!!!

Afscheid van Mau

Gister kregen we zoals beloofd de uitslag van Mau's bloedonderzoek. Die liet geen ruimte voor twijfels meer open: Mau heeft HCM. Simpel gezegd: vergrote hartspier. Een erfelijke aandoening die inderdaad klachten als vocht vasthouden en benauwdheid geeft. Een dodelijke aandoening ook, vandaar dat raskatten waarmee gefokt wordt, ook immer op HCM gecontroleerd moeten worden. In de ochtend zijn we nog op de praktijk geweest en rustte onze laatste hoop op een injectie vochtafdrijvers. Als die zou aanslaan, zou ze aanzienlijk meer lucht krijgen en maakte ze nog een kans. Welliswaar met levenslange medicatie, maar we hadden er alles voor gegeven om Mau weer met haar baasje te kunnen herenigen over een paar weekjes. Helaas was in de middag duidelijk dat de vochtafdrijvers te weinig resultaat gaven. Mau was nog steeds erg benauwd, wilde nog steeds niet eten en had het zwaar.
Ondertussen hadden we ruggespraak gehouden met haar even zieke eigenaar en besloten dat het niet eerlijk was om Mau dit langer te moeten laten doorstaan. In aanwezigheid van Freek, die de poes al jaren kent, is Mau rustig ingeslapen. En natuurlijk vloeien er tranen en staan we even te vloeken. Maar achteraf, bij de eigenaar op bezoek, komen er ook weer wat glimlachjes als we de verhalen horen over deze eigengereide poes. Maar ook volgde er inzicht bij de eigenaar, die nu ook begrijpt waarom Mau vaker slechte periodes had van niet willen eten, afvallen en zich weinig willen inspannen. Waarschijnlijk heeft Mau al langere tijd last van deze hartaandoening gehad, maar net iedere keer niet ernstig genoeg om doodziek te worden. Mogelijk heeft de stress dat ze haar baasje ineens moest missen, nu net wel voor meer klachten gezorgd. Wie zal het zeggen. Feit blijft dat HCM ongeneeslijk is en er geen adequate behandeling mogelijk.
Gelukkig zat ze nu bij ons, warm en veilig, en niet buiten op straat of in het koude lege huis zonder voldoende toezicht. Dan had de lijdensweg wel heel erg pijnlijk kunnen worden... We gaan Mau missen, niet alleen hier, maar ook als de buurtpoes in haar woonwijk!
Zowel de dierenartsen als de assistentes hebben er alles aan gedaan om Mau te redden en het haar zo comfortabel mogelijk te maken...

Mau woont in dezelfde straat als onze Freek en de twee kenden elkaar al jaren. Helaas kon Mau's baasje geen afscheid nemen maar was Freek er als vertrouwd gezicht wel bij...

woensdag 30 januari 2019

Update Koe

Zoals jullie hebben kunnen lezen was onze Koe vorige week ook bij de dierenarts. Daar is Spondylose geconstateerd: een verstijving aan de ruggengraat wat zeer pijnlijk is. Koetje sprong ook nergens meer op en zelfs het optillen om te knuffelen deed hem pijn.
Nu Koe pijnstillers krijgt zien we de oude blije Koetje weer te zien. We zien duidelijk een meer ontspannen koppie. Ondertussen weten we dat het gegrom aan het einde van de knuffelsessies niet te maken had met pijn, maar niet willen stoppen met knuffelen  Ook dit heeft Koe nu weer geaccepteerd en geniet volop van optillen, op schoot en knuffelen. We zien hem nog niet veel springen of klimmen, dus er worden nog lekkere warme bedjes voor hem op de grond gemaakt waar hij volop van geniet.

Optillen en knuffelen kan weer en daar geniet Koe volop van.

Koe heeft een lekker warm bedje op de grond.

Update Mau

Nadat we gister aanwezig waren op de waardige en mooie uitvaart van de moeder van één van onze vrijwilligers (in een klein team als het onze gaan de banden al gauw verder dan het zorgen voor de katten: we zorgen ook voor elkaar 😃) zijn we direct doorgereden naar de dierenarts met logee Mau. Na het vorige bezoek afgelopen zaterdag, ging het niet beter met de 14-jarige cyper. Ze kreeg het steeds benauwder, en omdat ze uit zichzelf niet at, moest ze dwangvoeding krijgen. Nu is dat nooit prettig om bij een kat te doen, maar in dit geval werd het een marteling. Zowel voor Mau als voor de verzorgers. Mau kreeg het tijdens het dwangvoeren nog benauwder en dan voel je je als verzorger machteloos. Je wilt helpen maar ziet een dier daardoor meer lijden. Dit kon niet langer zo. Maar omdat het niet onze kat is mogen wij, en de dierenarts, niet zomaar voor euthanasie kiezen. Daarvoor moet toestemming van de eigenaar zijn en die is lastig bereikbaar door zijn eigen ziekzijn. Dus halen we alles uit de kast om te achterhalen wat er loos is met Mau. En gaan we verder dan we met onze eigen katten zouden gaan. Eigenlijk tegen beter weten in, want dat dit niet alleen om Niesziekte gaat, is voor ons nu wel duidelijk.
Gister zijn er röntgenfoto's gemaakt en daarin zijn afwijkingen aan hart / longen te zien. Om uitzaaiing uit te sluiten is bloed afgenomen voor speciaal onderzoek. De uitslag volgt vanochtend, maar de prognose is sowieso slecht. Mau had het zo benauwd dat het noodzakelijk was om op de praktijk te overnachten in een zuurstoftent. En wat is het dubbel om haar daar alleen achter te laten! Je wilt haar koesteren en verzorgen maar weet dat je dat niet voldoende thuis kunt. Dat dit noodzakelijk is wil ze nog een kans maken. Maar het doet pijn haar achter te laten met het risico dat je haar niet levend terug ziet. Aan de andere kant is het ook wel even prettig om een nacht een beetje te kunnen ontspannen, misschien zelfs slapen (zou het?). Er niet om de haverklap uit te hoeven voor infusen, medicatie of voeding. Want na een kleine week breekt dat toch ook een beetje op. En het geeft ons nog even de tijd om te overleggen met de eigenaar, en ook deze voor te bereiden op alles wat morgen kan gebeuren.... Wordt vervolgd
Vrijwilliger Shelly had maandag nog een heerlijk knuffel momentje toen Mau uit zichzelf bij haar op schoot kroop.