Saar is gevangen!!!

Afgelopen week heeft onze 'vanggroep' meer dan intensief gezocht naar poes Saar, die na haar sterilisatie voor de deur bij de dierenarts was ontsnapt. Met de verse wond is ze nog door een prutsloot gezwommen en dat was het laatste wat de Haarlemse Nel van haar geliefde poes zag.... Gelukkig is ze direct gaan flyeren, en heeft ze via Facebook hulp ingeroepen. Of iedereen wilde uitkijken naar de witte poes met de zwarte vlek. Al snel druppelden er meldingen binnen en aan de hand daarvan konden wij op strategische plekken vangkooien plaatsen. Die moeten echter wel geregeld gecontroleerd worden. Een klus die je niet alleen kunt doen, zeker als deze kooien kilometers buiten je woonplaats staan. Tijd om meer hulp in te schakelen dus!

Een speciale vanggroep werd samengesteld. Onze vrijwilligers Irma en Manon en hun dorpsgenote Bianca waren van de partij. Maar ook Heidi bood spontaan haar hulp aan. Wij hadden de Santpoortse deze zomer geholpen toen háár kat was ontsnapt. Ook dit liep goed af en Heidi was blij op deze manier iets terug te kunnen doen. En ik ben zo trots op deze groep mensen, die elkaar niet of nauwelijks kenden, en toch de handen ineen hebben geslagen. Om een kat te vangen die niet van hen is en waarvan ze het baasje ook niet kenden. Maar gewoon omdat ze zich zorgen maakten om de net geopereerde poes en zich zo goed konden voorstellen hoe de eigenaresse zich moest voelen!

Ruim een week heeft deze groep op de meest onmogelijke tijden de vangkooien gecheckt die uiteindelijk op de meest onmogelijke plekken stonden en half Velserbroek zijn doorkruist. Dit vangwerk lijkt zo simpel maar het vergt nogal wat van de vangers én van hun thuisfront! Want dit zijn gewone mensen met een baan, en met (klein) kinderen thuis. Ook het thuisfront werkt mee en fungeert als oppas en ging zelfs mee zoeken, maar paste zich ook direct aan als de vanger plots weg moest om na een melding de buurt af te zoeken. Dat kon vroeg in de ochtend zijn (5.30) maar ook 's avonds laat.... Zoveel impact heeft een dergelijke zoek / vangactie dus op al deze gezinnen!

Op het moment dat wij het eigenlijk somber in begonnen te zien kregen we zaterdagavond via onze Facebook een melding. Goddank heeft onze Lenneke deze melding direct aan me doorgegeven: Rinus, een echte Velserbroeker, was er zeker van dat hij Saar had gezien, lopend richting het dorpscentrum. Kilometers van de plekken waar de vangkooien al dagen onaangeroerd stonden. Daarop heb ik de vanggroep ingeseind en zijn Manon en haar moeder Irma direct in de omgeving van het Zonbastion gaan zoeken. De rest wachtte gespannen op verdere info. Die kwam snel. "We zijn er vrijwel zeker van dat het echt Saar is maar ze laat zich niet pakken en glipt continu weg". Meer mensen moesten direct die kant op. Rustig weliswaar om de poes niet op te jagen. We moesten haar nu in beeld houden!

De zoektocht op deze zaterdag avond leidden ons dwars door Velserbroek en eindigde op het Maanbastion.

Ook Bianca is daarop met een kooi en voer richting centrum gegaan en zelfs baasje Nel, die op dat moment uit eten was, heeft haar gezelschap achtergelaten. Want wellicht lukte het haar wel om Saar te pakken! Ondertussen zat ik thuis zonder vervoer. Op mijn nagels te bijten! Zou het 'mijn' meiden lukken? Al gauw werd duidelijk dat de poes zich zonder speciale hulpmiddelen niet zou laten pakken. En die hulpmiddelen, die stonden bij mij... Gelukkig begreep Heidi mijn frustratie en heeft ze me opgehaald. Om 21.30 kwamen we aan op de plek waar de rest zich al verzameld had.

Poes Saar had zich na een flinke wandeltocht verstopt in de struiken. De meiden hadden haar rustig gevolgd en het bazinnetje was er inmiddels ook. Zij had de poes zo kalm kunnen krijgen dat ze in ieder geval bleef zitten maar niemand kon echt dichtbij genoeg komen om haar uit de struiken te halen. Ook met een net zou het niet lukken. Daarop is wederom een vangkooi geplaatst. De uitgehongerde poes liep echter niet ver genoeg de kooi in om hem dicht te laten slaan. En zodra wij bewogen stond Saar op het punt weg te vluchten. Geduld was nu onze grootste vriend maar zo dicht bij het einde en met alle adrenaline in je lijf is het nog knap lastig om rustig en kalm te blijven!

Pas op het moment dat baasje Nel wat minder emotioneel was, zag je de poes ontspannen en rustig halverwege in de kooi eten. Op dat moment grepen we onze kans en konden we de ingang van de kooi met het net blokkeren. Pats, snel klep dicht meppen en klaar! Aan deze zoektocht kwam met een dikke zucht uit 6 monden een eind....

Na een zenuwslopend uur: We hebben haar! Alle vangers: vooraan Irma, middelste rij: baasje Nel, poes Saar, Bianca en Heidi (vlnr), achterin Manon

In de auto is Saar nog snel gecontroleerd. De operatiewond zag er wonderbaarlijk goed uit. Ook hebben we direct de hechtingen verwijderd die er eigenlijk eerder deze week al uit hadden gemoeten. Pas na de belofte dat Nel haar Saar nooit meer in een bench zou vervoeren, en haar voorlopig binnen zou houden, kon een dolgelukkige bazin met haar uitgeputte poes veilig naar huis... Om alle adrenaline uit ons lijf te krijgen (het werd ineens ijskoud) hebben de vangers nog even nagepraat. Daar kwam ook Rinus, degene met de Gouden Tip, nog even bij. Om 22 uur konden we, opgelucht en tevreden, inpakken. Een prachtig verhaal, een mooie herinnering én een paar vrienden rijker!!!

Inmiddels ijskoud overhandigt Marya poes Saar aan de dolgelukkige eigenaresse. En nu naar huis!

The Missy Mansion

Eindelijk was het zover, Missy is verhuisd!

Nadat supersnel het benodigde bedrag bij elkaar was gedoneerd, kon het werk beginnen. Het hok moest niet alleen in elkaar gezet worden, maar ook nog aangepast. Zo is het handig om er wielen onder te plaatsen zodat het makkelijk verschoven kan worden en dus ook een bodem erin. Om te voorkomen dat katten zich onder het hok kunnen verstoppen moesten er ook planken geplaatst worden, maar wel zo dat ze makkelijk te verwijderen zijn voor het geval dat. Ook moest het hele hok gebeitst worden zodat het klaar is voor de herfst en winter. Dat beitsen duurde langer dan gedacht met al die kleine latjes. Gelukkig hadden we hulp van vrijwilligers, maar het dagelijkse werk gaat ook gewoon door. Ook moest het hok tussen het beitsen door weer drogen en moesten wij soms weer wachten op droge dagen.

Daniëlle en Bianca zetten het hok in elkaar

Freek en Bianca beitsen de nieuwe bodem, waar de wieltjes onder komen

Ook de binnenkant wordt gebeitst, best nog wel een klusje in zo'n krappe ruimte

Maar nu was het eindelijk zover, Missy kon verhuizen. Marya heeft het heel gezellig ingericht met schilderijtje, deurmat, plant en zelfs verlichting! En Missy.... die lijkt er heel blij mee te zijn. Ze laat zich makkelijker aaien (dit is toch minder opdringerig dan wanneer we voor het konijnenhok zaten) en kan er heerlijk is spelen.

Missy is verhuisd!

Op deze manier kunnen we makkelijker met Missy spelen of haar aaien

Marya heeft het hok ingericht met schilderijtje en verlichting, plantje en een bordje en zelfs een deurmat

In het nachthok staat haar eten en drinken en een mandje met knuffel

Missy's Mansion by night

Ook de andere katten maken dankbaar gebruik van het hok, zoals Danosta en Donata die hier heerlijk van het zonnetje genoten

Belle

Belle is ons zorgenkindje. Haar moeder, een zwerfstertje uit Bennebroek, beviel hier van haar vijf kittens. Drie van hen zijn uiteindelijk geplaatst maar Belle was vanaf dag 1 al ziekelijk. Haar broer Beun ontfermde zich over zijn kleine zus en beschermde haar. Ze werd gewassen en ze hoefde maar een kik te geven of Beun kwam er aan.

Na een paar onderzoeken bleek dat Belle haar nieren niet goed functioneerden. Daarom besloten we haar hier te houden, in het woonhuis. Haar grote verzorger, broer Beun mocht natuurlijk ook blijven. Moeder Benita kreeg een permanente plek in de opvang.

In de daarop volgende jaren is Belle toch nog redelijk gezond opgegroeid al zagen we wel dat ze al vrij snel last kreeg van tandvleesontsteking, Stomatitus Gingivitis. Een aandoening die veel voorkomt bij inteeltkatjes. De enige behandeling daarvoor is het trekken van het gehele gebit. Een pittige operatie voor een te klein 4 jarig poesje. Vooral omdat het gebit zelf nog niet eens zo slecht was en dus vrij stevig vast zat. Maar al dat ontstoken tandvlees doet vreselijk zeer, vooral met eten.

Er was geen andere optie dus ook bij kleine Bel is het gebit geheel verwijderd. Wat een hoopje zieligheid was ze daarna! Gelukkig verliep het herstel voorspoedig en bleken haar nieren (hebben we voor de narcose toch maar even gecontroleerd) ook nog onverwacht goed te werken. Maar de aanblik van Baby-Bell na de operatie zullen we niet snel vergeten. Je probeert alle ellende juist te voorkomen en dan moet ze dit alles toch doorstaan. Niet leuk om mee te maken...

Maar inmiddels gaat het stukken beter!

Belle als kitten van 6 weken oud

Belle nu

Spannende test voor Pluis

Een maand of twee geleden moest het gebit van onze Dove Pluis gereviseerd worden. Zijn gebit was er echter zo slecht aan toe dat de dierenarts aanraadde om een Kattenaids / Leukemie test te doen.

Vaak zijn dit soort ernstige ziektes de onderliggende oorzaak bij grote gebitsproblemen. We konden het ons eigenlijk niet voorstellen dat Pluis Aids zou hebben. Dat heeft te maken met zijn achtergrond. De witte kater is een afstandskat wegens agressie en heeft altijd bij een gezin gewoond. Is tijdig gecastreerd en kwam nauwelijks buiten. Dus ook niet in contact met ongecastreerde katten. Geen sex, geen vechtpartijen. De grootste oorzaken van besmetting bij katten onderling. Bij echte zwerfkatten, zeker bij de ongecastreerde katers, doen we deze test standaard. Bij Pluis leek het onnodig. We schrokken ons dus onlangs rot toen de uitslag van de test binnenkwam: onduidelijk positief. Wat moet je daar nu mee? Omdat hij echt pijn aan het gebit had hebben we de ergste rotte kiezen laten verwijderen. Het had immers weinig nut om een grote en dure ingreep als een volledige gebitssanatie uit te voeren als de kater een paar maanden later aan Aids zou overlijden....

We besloten hem mee te nemen en de test over enige weken opnieuw te doen. Wetende dat Aidstesten vaker 'vals-positief' zijn. Vandaag was het zover. Toch nog flink zenuwachtig is de tweede test gedaan. Na een uurtje kwam het verlossende telefoontje: Pluis is negatief. En dat is het meest positieve nieuws deze week!!!

De tweede afspraak bij de dierenarts is gemaakt om ook de rest van zijn gebit op te knappen. Dan is hij weer tiptop in orde!

Gelukkig had Pluis geen last van alle spanningen rondom deze test.

Mendoza

Mendoza is één van de vier kittens die we deze zomer hier hadden. Zijn broer Mefisto kon na een geslaagde oogamputatie vorige week naar zijn nieuwe baasjes en dat gaat geweldig.

Mendoza bleef als enigste over en niet zonder reden; van de ene op de andere dag hield hij zijn kop scheef en was het drukke vrolijke kitten veranderd in een hoopje ellende dat zich afzonderde en duidelijk pijn had. Inmiddels zijn we meerdere keren met hem bij de dierenarts geweest maar blijft het onduidelijk wat hij nu precies mankeert. Het meest voor de hand liggende is een middenoor-ontsteking maar dat komt bij kittens eigenlijk niet voor. Voor de zekerheid is hij op de pijnstilling gezet en krijgt hij antibiotica. Dit had echter geen enkel effect.

Nu is onze grootste angst dat hij een poliep in zijn oor heeft, achter het trommelvlies. Dus diep in zijn kop. Dit kunnen we echter onmogelijk controleren. Alleen een MRI-scan kan dit aantonen. Mocht er een poliep zitten dan zou een zware operatie volgen waarvan de slagingskans echter klein is. Daarbij kunnen poliepen net zo hard weer terug komen. We hebben besloten dat we het mannetje dit alles niet willen aandoen zonder de garantie dat de zware (en peperdure) operatie zinvol zal zijn. De toekomst van de kleine Mendoza is nu erg in gedrang gekomen.

Helemaal opgeven doen we nog niet dus deze week zijn we gestart met een andere antibiotica-kuur in de hoop dat die wel gaat aanslaan en dat het dus toch 'slechts' om een middenoor-ontsteking gaat. Wordt vervolgd....

Update: We hebben besloten om een second opinion aan te vragen zodat we zeker weten wat de juiste keuze is voor deze kleine vent.

Kleine Mendoza voelt zich echt niet lekker. Zelfs spelen doet hij niet meer en maar af en toe knuffelen.

Lieve Mona ....

Tussen alle mooie berichten en fijne momenten komt er onverbiddelijk weer een punt dat mijn wereld in elkaar stort. Afgelopen week heb ik afscheid moeten nemen van mijn zo geliefde Mona. Nu zijn al onze katten mij lief, maar natuurlijk zitten er katten tussen die me nét nog even liever zijn. En heel soms zelfs komt er een poes op mijn pad die meer betekent dan een doorsnee huisdier. De eerste was Romy, het kattenmongooltje dat ik bijna mijn kind zou willen noemen. Mona werd na Romy's dood een goede vervanging. Maar net als bij Romy wist ik van te voren dat dit slechts voor korte tijd zou zijn....

Baby Mona krijgt om de twee uur de fles van 'MaMa-rya'

Het is begin 2013 als zwarte Puma, vlak voor haar geplande sterilisatie, ontsnapt en zwanger terugkomt bij haar nieuwe baasje. De ex-zwerfster is door ons geplaatst en gezien haar schuwe karakter staan we nog steeds in contact met de nieuwe eigenaresse. Deze belt ons in mei dan ook direct op als de poes is bevallen van drie kittens die meteen gezondheidsproblemen lijken te hebben. Vooral het enigste poesje uit het nest, een klein lapje, heeft het zwaar. Ze komt nauwelijks aan in gewicht en haar nog gesloten oogjes zijn opgezwollen. We nemen geen risico met de kwetsbare kittens en gaan langs. Dan blijkt dat er inderdaad veel meer zorg nodig is dan de onervaren eigenaresse kan geven. De twee katertjes doen het redelijk en blijven bij de moederpoes, maar het lapje gaat het zonder speciale flessenvoeding, en de nodige medicatie niet redden. We nemen haar mee naar huis. Daar krijg jij de naam Mona.

Op de foto zie je al de zwarte lijntjes boven haar ogen, die als een soort wenkbrauwtjes haar aparte ogen nog sprekender maakten....

Je oogjes, die pas over een week open zullen gaan, zijn gevuld met pus. Het gevolg van het Niesziektevirus. De pus kan geen kant op en tast het netvlies aan. De antibiotica komt te laat en jij, kleine Mona zal gehandicapt door het leven gaan. Reden waarom we je nooit zullen herplaatsen. Maar eerst moeten we zorgen dat je hier doorheen komt. De weken daarop zijn spannend. De Niesziekte is hardnekkig en daardoor wil je niet drinken, heb je diarree en het vreselijk benauwd. We moeten diverse medicijnen geven, misschien de reden waardoor dit op latere leeftijd eigenlijk niet meer mogelijk is. Maar op dit moment leven we bij de dag. Ga je het redden? Ik heb nachten op mijn zij geslapen, met jou naast me, zodat ik direct kon reageren op elk zuchtje en kreuntje. Beiden vechtend voor je leven. Het bleek een terugkerend thema, want gezond werd je nooit....

Duidelijk is op deze foto te zien dat er een soort waas over Mona's oogjes ligt, die haar zicht troebel maakt.

We wisten dat de tijd met jou kort zou zijn. Het werden toch nog ruim 6 mooie jaren. Ik probeer daarvoor dankbaar te zijn, maar diep in mijn hart ben ik boos; het hadden er gewoon 16 moeten zijn! Waarom jij? Zo vrolijk, zo sociaal, zo een allemansvriendje, zo lekker eigenwijs. Zo oneerlijk!!!

Lopend met je lievelingsspeeltje, een pluchen hondje die je uit een tas hebt gepikt....

Kleine lieve dappere Mona, met je bijna blinde ogen stapte je vol bravoure door het leven. Je was voor niemand bang. Je ging in een tuigje met ons mee naar de Geitenboerderij, op visite bij vrienden, en thuis werd je Moontje Cycloontje genoemd omdat je vol energie rond raasde. Je vond het geweldig om balletjes te apporteren die je netjes voor mijn voeten terug legde, klaar voor nog een spelletje. Doordat je slecht zag was je gek op alles wat glinsterde en heb je menig bezoek verrast door ineens in hun nek te springen, om glinsterende oorbellen en haarspelden nader te onderzoeken... 

 

Mona op het hoofd van een vrijwilliger, een plek waar we haar vaker konden vinden ....

Zo lief ook voor de andere katten die het soms moeilijk hadden. Vooral de nieuwe katten, die werden door jou altijd als eerste begroet. Je ging bij ze zitten, neusje neusje, zachtjes kirrend. Het was alsof je hen dan probeerde gerust te stellen: "Het is hier goed, wees niet bang."

Samen met je 'partner in crime'  Mini-Me kattenkwaad uithalen

Je werd mijn maatje, mijn surrogaatdochter. Altijd aan mijn zij... Onze band was sterk, door de vele moeilijke momenten die altijd weer kwamen. Periodes van ziek-zijn, afvallen en diarree volgden elkaar steeds vaker op. Medicatie mocht ik je niet meer geven. Je vocht dan als een tijger. De enige momenten waarop je woest en onhandelbaar werd. Dat maakte het moeilijk om je te helpen, en vaak kon ik niets meer doen dan machteloos toekijken hoe je magerder werd en steeds stiller. 

Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het op te geven, maar altijd op die momenten knapte je weer op. De kip die ik speciaal voor jou had gekocht, als lichtverteerbare voeding in een ziekte-periode, leverde een averechts resultaat en werd bijna je dood. En zo kwamen we er bij toeval achter dat je een ernstige kip-allergie had. Uren heb ik gezocht in winkels en op internet naar hoogwaardig kip-vrij kattenvoer. De dure voeding was me alles waard; deze winter werd je bijna een kilo zwaarder en wat was ik trots toen je ineens weer een soort van drolletje legde!

Een paar fantastische maanden volgden; je kwam lekker buiten bij de opvangkatten in de tuin en volgde me van het ene naar het andere verblijf. Overal werd je enthousiast begroet door de vrijwilligers die graag met je speelde. Het leven was mooi zo, samen in de zon! Het heeft helaas maar drie maanden mogen duren. Ineens gaven je niertjes het op en leek je iedere dag minder op de Mona die je was. Je werd een schaduw van jezelf, tot je de kracht niet meer had om naar buiten te gaan en zelfs niets meer eten wilde. Het was voorbij... jouw tijd was gekomen.
 

De laatste foto van mijn prinses, een dag voor haar dood. De saus van haar laatste maaltijd nog op haar neus....

Je hebt zelf het plekje uitgekozen waar je wilde sterven. Daar lig je rustig, vredig, maar het sterven duurt lang. De twijfel bekruipt me af en toe. Moet ik je toch meenemen naar de dierenarts? Maar je lijkt niet te lijden en je bent thuis, bij al je vriendjes. En nu probeer ík je gerust te stellen, nu je ademhaling steeds oppervlakkig wordt en het leven langzaam uit je vloeit. "Je bent thuis lieverd, je bent veilig. Ga maar, ik blijf bij je. Wees maar niet bang...."

Begrijp je me nog? Hoor je me? Af en toe gaat je koppie omhoog en kijk je me aan, met ogen die niets meer lijken te zien. Ik probeer normaal tegen je te praten,om jou niet van streek te maken, maar de emoties knijpen mijn keel dicht. Dit doet zo'n pijn! Kleine prinses, wat moet ik zonder jou....

Ik kan 1000den woorden over je schrijven, maar er is er niet één die beschrijven kan hoeveel ik je ga missen. Na bijna 24 uur is het dan definitief. Mijn prinses is niet meer. Je zachte vacht is nat van mijn tranen en ik zit gebroken naast je. Mona, lieve Mona, met jou sterft ook een stukje van mij...

In loving memorie .... Mona 2013-2018

Vervolg "Noezel"

Op meerder verzoek en ook eerder beloofd, het vervolg op belevenissen met een Noezel.
We hebben deze kat-achtige nu enige maanden gevolgd, ik in samenwerking met hoofd verzorging Marya. en dit zijn zaken die on opvielen;

1, Sociaal voor zowel mensen als dieren, met als uitzondering voor gevogelte. Vooral voor degene die zich in "haar" tuin begeven. Eerst gaat ze een vorm van gesprek met ze aan in een wat mekkerende stijl. De indruk is dat ze de vogels uitnodigt naderbij te komen. Als dit niet gebeurd wordt een sluip actie voorbereid en uitgevoerd. Succes is tot nu toe verhinderd door wegvliegen object of interventie onderzoeks-team. Toch zijn de sluip acties niet erg professioneel uitgevoerd het lijkt meer aangeboren/gewoonte te zijn. Het wordt van me verwacht dus doe ik het maar.
Verder zijn collega katachtigen die zich in "haar" tuin begeven niet welkom, vooral met de deur gesloten is er een hoop misbaar en geren voor ramen. Bij geopende deur is dit een stuk minder en kan de "indringer"op meer sympathie rekenen.

2. Behoorlijk onhandig. Meerdere planten en andere huisraad heeft het verzet moeten staken. Spullen vallen zomaar om nadat die in de route van een Noezel stonden. De route die ze volgt is verder volledig onlogisch. Nooit is het de makkelijkste. Er moet altijd ergens overheen of op gesprongen worden.

3, Het slaapgedrag heeft iets van een menselijke vrouw. Ze is kleiner maar neemt het grootste deel van het bed in, echter zonder het stelen van je dekbed, voordeel
 Verder dient er altijd op de linkerschouder gelegen te moeten worden, nooit de rechter, zowel in bed als op de bank, stoel. Het is een linkse Noezel, wat weer uitstekend past bij haar zeer sociale karakter

5, Probleemgebieden zijn er wel. Hoe komen we aan Noezelvoer? We hebben contact gezocht met een veelvoud aan specialisten, maar tot nu toe konden we niemand vinden die een oplossing had.
Tot nu toe lossen we het op met Lilly's Kitchen brokken, bij voorkeur de zeevruchten uitvoering, en blikjes kip van de AH. Vooral op die blikjes is ze erg kritisch, niks anders als kip.

Het onderzoek gaat voortvarend en we zullen op een later tijdstip weer verslag doen.

Namens het onderzoeks-team

Freek