Dat wij geweldige vrijwilligers hebben met een goud hart voor
katten, dat wisten wij natuurlijk allang. Maar hoe betrokken deze
kattenvrienden zijn, dat blijkt wel uit onderstaand verhaal. We laten het hun
zelf vertellen, maar willen daarbij aanvullen dat alle onkosten uit hun eigen
zak zijn betaald en dat deze meiden, moeder en dochter, in onze ogen
onbetaalbare helden zijn! Zonder hen was het waarschijnlijk heel anders
afgelopen met de gewonde en vermiste Elliot!
Op maandag 26 juli zagen mijn moeder (Irma) en ik (Manon) een
oproep op Facebook over een vermiste kat. Elliot
was een asielkat die net twee weken een eigen huisje had gevonden. Daarvoor
heeft hij een kaakoperatie ondergaan en moest hij voor controle terug naar de
dierenarts in Velserbroek. Helaas gebeurde waar elke katteneigenaar bang voor
is: voordat ze binnen waren ontsnapte Elliot
uit zijn reismandje voor de deur!
Mijn ouders (Irma en Ton) en ik zijn meteen begonnen met zoeken,
we wonen er immers om de hoek. Uren hebben we rondjes gelopen met snoepjes en
zaklampen. Ook zijn we meteen begonnen met een voerplek aanleggen in de buurt
waar Elliot was ontsnapt. We weten
immers uit ervaring dat de meeste vermiste katten 500 meter in de buurt blijven
van de plek waar ze laatst zijn gezien. En inderdaad was het voer iedere keer
weg, er werd dus van gegeten! Alleen nu was de vraag wie of wat at het
kattenvoer op? Daarom hebben we meteen een wildlife camera besteld en geplaatst
op de voerplek. De dagen daarop zaten we in spanning op de beelden te wachten.
Helaas bleek het niet om Elliot te
gaan op de beelden, maar om een buurtkat en een stel eksters!
Ondertussen merkten we dat er niet
een gerichte aanpak was om de kater terug te vinden, terwijl hij medische zorg
nodig had. We weten dat Facebook een goed hulpmiddel is, met name de buurtapps,
maar ook het ophangen van flyers werkt bij vermissingen heel goed en die waren
er in eerste instantie niet. Daarom besloten we zelf wat posters te maken en op
te hangen. De meldingen die daarna binnen druppelden werden meteen door ons
gecontroleerd. Maar ook hierbij ging het helaas toch steeds om een andere kat.
En op onze zoektochten hadden we zelf ook meerdere katten gezien in het
industriegebied waarvan we de chip konden uitlezen. Die waren overigens niet
vermist, maar gewoon lekker aan het rond struinen.
En
toen werd het helemaal stil rondom Elliot.
Dagen en weken gingen voorbij. Tot we een oproepje op Facebook zagen, maar nu
met de vraag wie deze kat is, met een foto erbij. Voor ons was dit meteen
duidelijk! Hoewel we de cyperse Elliot
nog nooit in levende lijve hadden gezien, konden we zijn omschrijving inmiddels
wel dromen. Dit moest Elliot zijn en
zo dichtbij van waar hij ontsnapt was! Meteen zijn wij erheen gereden, gewapend
met een reismandje, handdoek, snoepjes en een chipreader. Van de melder kregen
wij te horen dat de gemaakte foto van de dag daarvoor was, maar dat de kat op
de foto wel regelmatig gespot was in de winkel van de kringloop.
En dan sta je op zondag voor een gesloten hek, wetende dat de hongerige kater
zich daarachter moest bevinden....
Samen met mijn moeder hebben we met snoepjes lopen rammelen en
opeens: miauw! Vanachter het gesloten hek van de kringloopwinkel vandaan! Met
daarvoor een meter hoog gestapelde spullen. We konden niets zien of nergens
tussen door.
Van Bodien (van melder Spaanderman) kregen we te horen dat de eigenaar van de
kringloop de kat al had geprobeerd te pakken, maar daarbij was hij gegrepen. We
moesten dus voorzichtig zijn en dit met geduld aanpakken. Ondertussen had mijn
moeder al gebeld met de stichting waar we vrijwilligerswerk voor doen, met de
vraag voor de vangkooi. Deze zouden we dan voor het hek plaatsen met wat eten
in de hoop dat Elliot er dan zelf in
zou lopen.
Ondertussen bleef ik roepen en ineens zag ik het ons zo bekende
snoetje! Luid miauwend kwam hij steeds dichterbij. Na een paar minuten snoepjes
gooien en uiteindelijk voorzichtig aaien kwam hij onder het hek vandaan. Heel
rustig kon ik hem in het reismandje stoppen alsof hij wist dat het goed was.
Meteen met reismandje en al in de auto gestopt en zijn chip uitgelezen. De
bevestiging kwam direct en daar stond dat dit toch echt Elliot was. Dat kon ook eigenlijk niet anders. Het bewijs, de pen,
stak immers uit zijn onderkaak!!
Verbaasde baasjes, die dachten hem nooit meer te zien, kwamen al
snel en hebben Elliot veilig mee
naar huis genomen. Na 38 dagen mag hij weer veilig van zijn eigen huisje
genieten en is inmiddels ook eindelijk die pen verwijderd.
Het ga je goed Elliot!!
